Podróże z deską surfingową

Meksykańskie tshirty

2010-12-20T16:33:00.000-08:00

Mamy dla was tshirty zrobione przez meksykańskich artystów pod meksykańskim słońcem. Kolekcja w bardzo limitowanej serii. Zapraszamy do odwiedzenia naszego sklepu puravida.pl

Gapyear - Z deską surfingową w Ameryce Środkowej

2010-11-25T05:11:00.000-08:00


Tym razem na portalu GAPYEAR o naszym wyjeździe słów kilka :)

Powrót

2010-10-27T02:39:00.000-07:00

Wróciliśmy już z pięknej gorącej wyprawy. Było czasami ciężko i męcząco, jednak warto. Umiejętności surfingowe udoskonalone, niestety myślałem że postępy będą przychodziły z większą łatwością. Tak to już jest z tym surfingiem, szczególnie jak zaczynasz w troche późniejszym wieku niż jako nastolatek:). Generalnie daliśmy rade i jeszcze bardziej wkręciliśmy się w surfing. W miarę poprawiania swoich umiejętności zaczynasz się bardziej uzależniać. Plusami surfing w ameryce centralnej są wiadomo dobre fale:) ciepła woda, dzikie plaże, mało ludzi w wodzie:). Generalnie obcowanie z tamtejszą przyrodą jest czymś co potrafi nas całkowicie wyluzować, dotego można zobczyć i usłyszeć dużo zwierzaków np.
Siedząc w wodzie w kostaryce i czekając na fale widziałem przepływającego żółwia obok, który był wielkośc mojej deski, to było cooll. Albo ryba płaszczka w Nikaragui, która wyskakiwała z wody i wyglądała jak ogromny statek kosmiczny unoszący się nad wodą.
Wszystko to jednak się skończyło i teraz siedzimy w polsce, jest zimno i za oknami fal nie widać.
Próbujemy się teraz otrząsnąc i poszukujemy jakiegoś zajęcia i miejsca. Jeśli ktoś ma jakiś pomysł i poszukuje kogoś do współpracy, chętnie pomożemy.

Jeśli ktoś organizuje jakąs wyprawe surfingową i szuka pomocy, towarzysza śmiało piszcie.

Ekwador

2010-10-12T10:10:00.000-07:00

Po pozbyciu się wszystkich dóbr doczesnych, postanowiliśmy jednak nie wracać z podkulonymi ogonami do domu tylko wykorzystać fakt posiadania deski surfingowej oraz flip flopsów i zachaczyć o nasz ostatni spot przed powrotem na wielkie Poznańskie niziny.
Wybraliśmy sie do miejscowości Montanita, zlokalizowanej na tak zwanej Rute del sol, wzdłóż wybrzeża.
Montanita to bardzo przyjemne spokojne miasteczko jednak tylko w ciągu tygodnia. W weekendy robi się tłum i dyskoteki odpalają duże głośniki. Powoduje to że cała wioska nieśpi do rana, nie dlatego że niechce ale dlatego że głośność basu na to nie pozwala. Lepiej się dołączyć do imprezy niż walczyć z tym.

Montanita zrobiła się słynnym miejsce w Ekwadorze po tym jak zostały zorganizowane tam zawody surfingowe, od tego momentu domy, hostele, hotele, bary rosną jak grzyby po deszczu. Znajdują się tutaj dwa spoty jeden to point break, fale załamują się w prawo. Start zaczyna się dnie z kamieniami ale jazda się kończy na piasku, działa jedynie od grudnia do maja.
Drugi spot to klasyczny Beach break z paskiem na dnie, można tutaj surfować cały rok. Najlepszy sezon dla całego Ekwadoru jest od grudnia do maja, kiedy jest tak zwany north swell. W tym czasie woda ma ok. 26 stopni celsjusz.
Podczas naszego pobytu temp. wody osiągała 20 stopni. Generalnie to bym o tym nie pisał ale ponieważ byliśmy spłukani a wypożyczenie wetsuitu kosztuje, postanowiliśmyt być twardzi i surfować w boardshortach.
Jeśli ktoś szuka miejsca z surfingime, imprezami i czegoś taniego to Montanita w Ekwadorze będzie dla niego wspaniałym miejscem. Napewno warte zachaczenia.

Zdjęć z wiadomych powodów nie posiadamy, zapewniam jednak że jest to bardzo przyjemne miejsce i bardzo imprezowe w ciągu weekendów:)
Królowali tutaj kiedyś hipisi aktualnie artesaniowcy, ludzie którzy podróżują i żyją z produkowania artesani.
Po spędzeniu naszego ostatniego tygodnia na fali, spakowalismy się i pożegnaliśmy z oceanem.

Czas wracać!!!

Kolumbijscy Zlodzieje

2010-09-23T16:24:00.000-07:00

O Kolumbi mozna by pisac wiele pozystywnych i ciekawych informacji. W tej chwili jednak czujemy jak by podcieto nam skrzydla. Zostalismy obrabowani. Wzieli nam prawie wszystko. Zostawili jedynie deske surfingowa ale bez finow co w naszej obecnej sytuacji robie sie tez troche skomplikowane.

Postanowilismy jak najszybciej opuscic ten kraj i w tej chwili jestesmy w Ekwadorze. Wiecej szczegolow troche pozniej.

Surfing w Panamie

2010-09-12T16:24:00.001-07:00

Do Panamy dotarliśmy 1 sierpnia z zamiarem spędzenia ponad miesiąca na surfingu odwiedzając spoty od granicy z Kostaryką aż po Panama City. Postanowiliśmy więc najpierw udać się do La Barqueta na południe od David-stolicy provincji Chiriqui. Po męczącej podróży autobusami z 2 deskami dotarliśmy do miejsca gdzie stał tylko jeden duży hotel-resort bez innych możliwości noclegów.Plaża też nie była zbyt ciekawa z wielkim bałaganem na oceanie Poza tym taksówkarz, który nas dowiózł powiedział nam, że mamy mieć się na baczności na plaży bo są tam zapadające się piaski i kilka osób już tam zostało pogrzebanych (trochę nas zdziwiła ta historia-ale cóż ludzie opowiadają tutaj bardzo dziwne rzeczy czasami). Wróciliśmy więc zdegustowani i zmęczeni do David za pomocą panamskiej policji, która wzięła nas na pakę i podwiozła do najbliższej miejscowości gdzie mogliśmy złapać jakikolwiek autobus. Postanowiliśy udać się tego samego dnia do Las Lajas-jakieś 100 km od David w kierunku południowym. Po całodziennej jeździe dotarliśmy w nocy do miejscowości w której znajdowało się kilka hosteli, jeden resort i praktycznie nie było żywej duszy. Znależliśmy nocleg w cabanas za 25 USD na dwie osoby i zostaliśmy tam 3 noce. Na drugi dzień z nadzieją wyruszyliśmy na plaże w poszukiwaniu jak zwykle idealnej fali. Plaża w Las Lajas jest kilkukilometrowa i piaszczysta lecz fale niestety nie dopisały. Tylko jeden dzień można zalićżyć do udanych. Spot ten znajduje się na surfingowej mapie Panamy ale nadaje się co najwyżej dla osób początkujących, bo można zreguły pływać na białych falach. Fale się po prostu nie ciągną tutaj, tylko załamują odrazu.

Następnie postanowiliśmy odwiedzić słynną już na świecie Santa Catalinę-stolicę panamskiego surfingu. Dojazd nie był łatwy-ponownie musieliśmy wziąść taksówkę. Santa Catalina to bardzo mała wioska, która została odkryta przez surferów kilka lat temu z powodu idealnego załamujacego się z lewej strony point breaku. Podobno w dobrych chwilach fale dochodzą do wysokości nawet 20-25 stóp (około 7,5 metrów). Znalezliśmy tani nocleg za 20 USD u Rolo, który jak się okazało później jest lokalnym mistrzem surferskim i jego zdjęcia na fali pojawiają się w różnych czasopismach na świecie. Rolo zaczął swoją historię z surfingime od wyrzeźbienia własnej deski z drewna i dzięki temu zmienił swoje życie:)

Pozostaliśmy tam 3 noce. W wiosce oprócz jednej lokalnej knajpy (tzw. Jardin-ogród), w której od wczesnego popołudnia upijali się dzień w dzień lokalesi znajduje się kilka hosteli i kilka restauracji. Atrakcją tego regionu oprócz fali jest również Isla Coiba gdzie można podziwiać bogatą florę i faunę jak również nurkować. Miejsce ma potencjał ale można by tam jeszcze popracować nad porządkiem. W Santa Catalinie popływaliśmy na beach breaku na Playa Estera, który znajduję się dosłownie zaraz obok (2 km) od point breaku. Jak do tej pory idealnych warunków nie spotkaliśmy. Po Santa Catalinie wyruszyliśmy na Półwysep Azuero znajdujący się mniej więcej w centrum Panamy. PO kilkugodzinnej jeździe dotarliśmy w końcu do Pedasi i stamtąd wzieliśmy taksówkę do Eco Venao na Playa Venao-następnego popularnego spotu. Miejsce okazało się tak przyjemnym, że spędziliśmy tam ponad 2 tygodnie. Eco Venao to kilkuhektarowy kompleks na którym znajdują się cabanie, można wynająć dom, spać w kilkuosobowym pokoju w hostelu lub pokojowy dwuosobowym. Do tej pory znajdowaliśmy albo pokoje stosunkowo drogie na kieszeń plecakowca (czyli osoby podróżującej niskobudżetowo) lub w sumie tanie ale o bardzo niskim standardzie. W Eco Venao wynajeliśmy całą , pięknie polożoną cabanie za 27 USD na 2 osoby w której oprócz sypialni z moskitierą mieliśmy również piękny przedsionek ze stoliczkiem i wielkim hamakiem. Cały kompleks nas zachwycił, gdyż idealnie komponuje się z naturą. Poza tym na terenie zbudowano mnóstwo miejsc do wypoczynku z hamakami, z małym salonikiem do gier, z salonikiem do słuchania muzyki, boiskiem do siatkówki. Do plaży z kompleksu jest około 200 m i trzeba przejść przez ulicę. Na plaży znajdują się również 2 drewniane domki: jeden z hamakami a drugi do jogi. Można tutaj wziąść lekcje surfingu (wypożyczenia deski 15 USD na dobę), pójśc na jogę (tylko 3 USD za zajęcia), pojeździć na koniku (10 USD za 2 godziny). Poza tym jest bardzo dobrze wyposażona kuchnia z przyjemnym patio. Jedyną niedogodnością Eco Venao jest brak sklepu w pobliżu oraz słabe połączenie autobusowe z pobliskimi miejscowościami. Dla nas nie był to jednak większy problem: zrobiliśmy duże zakupy i cały czas gotowaliśmy. Na plaży znajdują się co prawda 2 restauracje ale nie były one raczej na naszą kieszeń (dania od 10 USD) co przy naszym budżecie nie za bardzo się kalkulowało. W hostelu spotkaliśmy mnóstwo surferów z różnych zakątków świata, którzy również byli zachwyceni tym miejscem i niektórzy wracali do niego po wypróbowaniu innych spotów w Panamie.

Kalifornijczyk Doug opowiadał ciekawe historię o życiu na Hawajach. Jedną z nich było to że Hawajczycy mogą sobie wziąść wolne od pracy gdy są dobre warunki do surfowania i nie ma limitu w ilości dni. A ponieważ wszyscy surfują łącznie z prezesami i właścicielami firm, nikt z tego powodu się nie denerwuje a jedynie cieszą.

Playa Venao sprzyjała nam przez kilka dni i trafiliśmy na kilka idealnych dni. Takich o których się marzy. Pobyt tutaj upewnił nas w tym że zrobiliśmy postęp a co za tym idzie nasz apetyt cały czas wzrasta.

Po tygodniu pobytu wyprowadziliśmy się z zamiarem eksploracji plaż znajdujących się w okolicach od Penome po Panama City. Wypożyczyliśmy samochód na 3 dni i wyruszyliśmy w długą podróż. Po całym dniu poszukiwania (byliśmy w El Palmar-największym ośrodku surfingowym w okolicach Panama City, Rio Mar, Santa Clara) stwierdziliśmy, że nic nam się w tych miejscach nie podoba: noclegi za 50 USD w dwuosobowym pokoju umywają się na naszej cabani w Eco Venao, plaże zabudowane są wielkimi cementowymi hotelami i po prostu nie ma klimatu. Wróciliśmy więc ponownie do Eco Venao. Trochę szczerze powiedziawszy byliśmy zawiedzeni tym co zastaliśmy w Panamie pod względem spotów surfingowym gdyż spodziewaliśmy się czegoś raczej w stylu Kostaryki. Tak na prawdę na surfing w Panamie warto pojechać tylko do Santy Cataliny, Playa Venao (w okolicach znajduje się rownież trudno dostępna Playa Guanico i kilka innych których nie odwiedziliśmy) oraz Bocas del Torro -archipelagu wysp znajdujących się po karaibskiej stronie Panamy. Playa Venao to beach break i każdy może tam znaleźć coś dla siebie bo plaża ma około 2-3 km. Najlepsze warunki panują przed przypływem i po przypływie. Eco Venao opuśćiliśmy pod koniec sierpnia aby udać się na wyspy San Blas. W tym momencie postanowiam sprzedać mojá 7'3 deskę, bo podróżowanie z nią było niesamowicie uciążliwe. Biorąc pod uwagę fakt, że musiałabym za nią zapłacić ponad 100 USD za przelot z Panama City do Cartagena de Indias w Columbii wogóle mi się to nie kalkulowało. Surferzy z plaży kupili ją za 150 USD więc muszę przyznać, że zrobiłam w miarę dobry interes;).

Jaco i Playa Hermosa - Kostaryka

2010-09-08T13:30:00.000-07:00

Playa Jaco i Playa Hermosa

Jaco to typowe miasteczko kurortowe z wielkimi hotelami zbudowanymi przy plaży oraz wszystkim czego potrzebuje typowy turysta oraz sex turysta. Co 15 metrów weed, weed, weed.

Szczerze to wogóle nam nie przypadło do gustu i nie chciałabym tutaj spędzić moich dwutygoniowych corocznych wakacji jak również nikomu bym tego nie polecała ...lecz przecież jesteśmy tutaj dla fali, która na dobre zadziałała raz przez około 2 godziny. Jaco to beach break, dobry dla kogoś kto chce udoskonaliś swoje umiejętności.

Na południe od Jaco, jakieś 25 minut jazdy rowerem znajduje się Playa Hermosa. Jest to również beach break jednak fale są tutaj bardzo duże i silne. Spot polecany dla zaawansowanych.

Jest to ostatni nasz spot surfingowy w Kostaryce, następnym krajem będzie Panama. Długo zastanawialiśmy się czy nie jechać do Pavones - druga na świecie co do długości fala załamująca się w lewą stronę. Zdecydowaliśmy jednak, że wrócimy tutaj kiedyś z większymi umiejętnościami aby móc w pełni nacieszyć się tym miejscem:)

Santa Teresa i Playa El Carmen

2010-08-24T17:03:00.003-07:00

Z Tamarindo postanowiliśmy udać się do następnego spotu na półwyspie Nicoya. Santa Teresa położone jest na południu półwyspu-około 100 km od Tamarindo. Aby tam się dostać można wybrać shuttle busa za 45 USD od osoby lub sprawdzić transport lokalny. My wybraliśmy tą drugą opcję i na przyszlość: absolutnie nikomu jej nie polecam. Wyruszyliśmy o 6 rano do Liberii (3 godziny) po czym następne 2,5 godziny zajęła nam podróż do Punta Arenas. Stamtąd zabraliśmy się promem (godzine) do Paquera gdzie złapaliśmy chicken busa do Cobano. W Cobano czekaliśmy 2 godziny w towarzystwie Mojżesza - mieszkaca Santa Teresy i casado (lokalnego dania składającego się z ryżu, fasoli, krojonej kapusty, warzyw i mięsa-oczywiście w każdym kraju te same składniki;)po czym ostatecznie dotarliśmy o 19 do Playa Carmen (i to chyba nie jest niestety koniec naszych trudnych dojazdów i skomplikowanych połączeń). Suma sumarum wydaliśmy po 20 USD na osobę ale straciliśmy cały dzień na dojazd. Playa Carmen znajduje się 3 km na południe od Playa Santa Teresa. Są to jedne z najlepszych spotów w Kostaryce a Santa Teresa jest dla mnie jedną z najpiękniejszych plaż. Ogromnym plusem miejscówki jest jej lokalizacja-nie jest łatwo dostępna, bo otoczona dżunglą a drogi dojazdowe to drogi polne zamieniające się w porze deszczowej w błoto z potwornymi dziurami. Jest to bardzo urokliwe miejsce z nieskończoną ilością przyjemnych hoteli i restauracji pośród bujnych ogrodów tropikalnych z biegającymi jaszczurami o długości dochodzącej do 0,5m). Aby tam dojechać i pozwiedzać najlępiej jest wypożyczyć samochód lub quada z napędem na 4 koła. Udało nam się znaleźć nocleg za 25 USD od 2 osób (po negocjacjach recepcjonista postanowił dać nam zniżkę z 30 USD do 25 przy 5 noclegach) z dostępem do kuchni. I oczywicie fale: na Playa Santa Teresa i Carmen jest duzo miejsca dla wszystkich surferów. Plaża ciągnie się przez kilka kilometrów i można na niej znaleźć fale załamujące się i w prawo i w lewo. Niestety podczas naszego pobytu fale były duże. Po pierwsze ciężko wogóle wejść gdyż fale przy high tidzie załamują się blisko brzegu, po drugie są bardzo silne. Spot ten poleciłabym więc conajmniej średniozaawansowanym surferom. Na Playa Santa Teresa spędziliśmy 6 dni po czym udaliśmy się do Jaco.

Surfingowe zdjęcia - Nikaragua

2010-08-06T15:02:00.000-07:00

Chwilowo jesteśmy w głębi lądu więc o falach można zapomnieć a w dodatku pada i pada. Poniżej kilka zdjęć zrobionych przez naszego słowackiego przyjaciela, fotografa Pishtiego.
Pishti nie tylko zaczął wgłębiać się w fotografię surfingową ale również w surfing :).

Zdjęcia pochodzą z Nikaragui z okoli San Juan del Sur.

Surfing w Tamarindo - Kostaryka

2010-08-03T18:31:00.001-07:00

Do Kostaryki dotarliśmy po 3 dniach podróży z Hondurasu. Z Bay Islands płynęliśmy promem do La Ceiby, stamtąd autobusem do San Pedro Sula. Tam musieliśmy przenocować aby następnego dnia o 4 rano wyruszyć do Tegucigalpy i Managui. W Managui następny nocleg i 3 dnia dotarliśmy do Liberii-miasta w północnej Kostaryce. Przeprawa przez granicę nie była wogóle przyjemna. Najpierw czekaliśmy 2 godziny aż nam podbiją paszport Nikaragujczycy (plus 6 USD za wyjazd z kraju!!!!) po czym dotarliśmy do urzędników Kostarykańskich. Dowiedzieliśmy się , że aby dostać stempel wjazdu musimy udowodnić nasz wyjazd poprzez pokazanie biletu. Na szczęście wydrukowaliśmy lotniczy bilet powrotny więc nie było problemu. Następnie wszyscy podróżni wypakowali swoje bagaże z autobusu w celu sprawdzenia ich przez urzędników( a urzędnik właściwie tylko przeszedł wzduż toreb i przesunąłą po nich palcami). Cała procedura trwała 2 godziny. Po dotarciu do Liberii złapaliśmy ostatni autobus do Tamarindo-naszego pierwszego surfingowego spotu. Był to zdecydowanie najwolniejszy autobus jakim jechaliśmy podczas naszej całej podróży: 60 km w 3 godziny. Oczywiście zwyczajem centralno-amerykańskim autobus zatrzymywał się prawie co 5 minut, bo przystanków autobusowych jest tutaj tyle ilu jest pasażerów. Ale co tam : PURA VIDA-jakby to powiedział mieszkaniec tego kraju. Zwrot ten jest używany w wielu sytuacjach i może oznaczać, że coś jest super, może być pożegnaniem lub po prostu zwrotem zagadującym nieznajomego a w dosłownych tłumaczeniu oznacza: prawdziwe życie. I tak żyją Kostarykańczycy: są zrelaksowani, powolni, uśmiechnięci i chętni do rozmów. Zresztą czym maja się martwić: ich kraj ma najwyższy standar życia w calej Centralnej Ameryce, najdłuższą średnią długość życia oraz jest jednym z najpiękniejszych zakątków świata. Warto też dodać, że nie posiada armii (została zniesiona w 1948 r) i jego historia nie jest naznaczona przewrotami, dyktaturami, wojnami domowymi i rewolucjami jak w innych krajach tego regionu. Stąd też może ich pozytywne nastawienie do życia wzmocnione przez gorący klimat.

W Tamarindo znaleźliśmy nocleg w przyjemny hostelu o nazwie PURA Vida oczywiście za 25 USD za 2 osoby. Od razu poszliśmy sprawdzić fale i sklepy surfingowe. Tamarindo nazywane przez lokalesów Tamagringo ze względu na ogromną liczbę mieszkających, prowadzących buisnessy jak i przyjeżdżających amerykanów jest bardzo przyjemną miejscowością z niską zabudową przy plaży na szczęście bez wielkich hoteli i ton betonu. Plaża jest kilkukilometrowa z czystym piaseczkiem a spot to beachbreak z piaskiem i kilkoma skałami na dnie. Spot ten jest bardzo dobry dla tych którzy chcieli by zacząć przygode z zielonymi falami!Niestety ruch na tych falach jest porówywalny do godzin szczytu w dużych miastach: na 10 m2 przypada kilkunastu surferów, plus mnóstwo szkółek przy samym przegu. Jest to jedyna ale ogromna niedogodność tego spotu.

Lokalesi wyróżniają cztery spoty surfingowe: Pico Grande, La Punta Del Madero, El Estero de Tama i La Isla Capitan. Poprzez rozwój infrastruktury dno się tak ukształtowało, że duże fale występują bardzo rzadko. Podczas naszego pobytu było to od 0,5 – 1,5 m w szczycie.

La Isla Capitan zlokalizowany jest jakiś kilometr od brzegu gdzie jest mała wysepka. Fale załamują się przed sporymi skałami i jest to spot zdecydowanie dla spragnionych ogromnej dawki adrenaliny.

Dookoła Tamarindo znajduję się sporo pięknych i bardziej wyzywających spotów jak: Playa Grande, Avellanas, Playa Negra. Do wszystkich tych spotów można dotrzeć tzw. Shuttle busem lub wynając samochód 4x4 i bujać sie po okolicy.

W Tamarindo podczas pory deszczowej czyli teraz najlepsze warunki panują podczas przypływu.

Deskę można wypożyczyć za 18 USD na dzień więc opłaca się kupić używaną. Zakupiłam więc deskę Rainbow o długości 7”3 gdyż w moim przypadku z krótszą nie ma co na razie pokazywac się na plaży;). Zapłaciłam 330 USD razem z nową torbą. Od pobytu w Tamarindo nasza podróż jest dosłownie podróżą z 2 deskami surfingowymi i 2 dużymi plecakami. Przy naszym założeniu, że podróżujemy lokalnym transportem jest więc to nielada wyczyn. Kierowcy autobusów nie mają nic przeciwko temu i są bardzo pomocni w umieszczaniu naszych bagaży gdzie tylko się da oczywiście za dodatkową opłatą najczęściej 1000 colonów (około 2 USD). Kostaryka jest jak dotąd najdroższym krajem podczas naszej podróży więc zdecydowaliśmy, że nie zabawimy tutaj dłużej niż 2 tygodnie. Dla przykładu małe piwko w barze to 3 dolary, gdzie w Nikaragui był to dollar. Dla budżetowych turystów to robi ogromną różnice.
Dodam jeszcze że fale były o wiele lepsze niż na zdjęciu ale jak zwykle w czasie najlepszych warunków wolimy być w wodzie niż trzymać aparat:)

Bay Islands - Honduras

2010-08-02T18:14:00.001-07:00

Do Bay Islands położonych na Morzu Karaibskim 50 km na północ od miasteczka La Ceiba w Hondurasie mieliśmy chyba najbardziej skomplikowany dojazd z możliwych. Cała podróż zajęła nam 12 godzin. Wstaliśy o 5:30 aby zdążyć na barkę płynącą z Livingston do Puerto Barrios (koszt 35 quetzali od osoby). Stamtąd wzięliśmy taksówkę , która przewiozła nas przez granicę do Hondurasu (posterunek imigracyjny Gwatemali znajdował się jakieś 10 km od Honduraskiego-150 quetzali). Tutaj wymieniliśmy quetzale i oczywiście nas trochę oszukali – ale nie mieliśmy wyboru. Stamtąd złapaliśmy super wolnego chicken busa do Puerto Cortes (50 km zajęło nam 2 godziny-88 lempiras – waluta Hondurasu). Z Puerto Cortes bus do San Pedro (miał być niby bezpośredni ale kierowca zabierał kogo się dało z ulicy). Stamtąd 3,5 godziny do La Ceiby (180 lempiras). W La Ceiba cudem zdążyliśmy na prom na wyspy, który wyjeżdżał o 4.30 po południu. I to nie koniec podróży-na wyspie musieliśmy wziąść taksówkę do West End do naszego hostelu Chillies. Sukcesem było dotarcie tam w jeden dzień (nasz przewodnik Lonely Planet mówił, że jest to nie możliwe-a jednak nam się udało). Bay Islands to w zasadzie 3 wyspy: Utila, Roatan i Guanaja, które są rajem dla nurków, gdyż otoczone są drugą co do wielkości na świecie rafą koralowa. My wybraliśmy Roatan, ze względu na podobno najlepsze warunki do nurkowania i snorklingu. Podobno można zrobić jedną z najtańszych na świecie licencji nurka: kosztuje ona 325 USD i robi się ją w 3-4 dni. My jednak postanowiliśy, że musimy skupić się na surfingu i ograniczymy sie tutaj do snorklingu. Wypożyczyliśmy skuterek (25 USD na dobę) oraz płetwy i gogle (5 USD na dobę) ...i wyruszyliśmy na mały rekonesans. Pierwszego dnia nurkowaliśy w West Bay. Co tu dużo opowiadać: bawiliśy się jak małe dzieci. Czuliśmy się jakbyśmy pływali w dużym akwarium z nieograniczoną ilością kolorowych rybek, które wogóle nie przejmowały się naszą obecnością. Rafa koralowa też wygląda niesamowicie ale nie miała takich kolorów jak widzieliśy na zdjęciach. Pomimo tego pływanie w podwodnych korytarzach było fascynujące. Drugiego dnia pojechalimy skuterkiem na drugi koniec wyspy i ponurkowalimy na plaży w West End. Bay Islands są mekką dla gringos co oznacza, że jest tutaj również bardzo drogo. Po 3 noclegach postanowiliśmy, że ze względu na ceny będzie lepiej jak już wyruszymy w powrotną podróż i na surfing.

Nasze surfingowe spoty w Salwadorze i Meksyku

2010-07-26T09:27:00.000-07:00

Po czterach tygodniach na południu pięknej Nikaragui wyruszyliśmy w kierunku północym. Po zwiedzeniu kilku kolonialnych miast dojechaliśmy do ECO Lodge Coco Loco zlokalizowanego na samej północy Nikaragui na plaży od strony Pacyfiku w miejscowości El Manzano Uno. Dookoła kempingu nie ma nic oprócz kilku domów i szkoły wiec nie ma co liczyc na jakiekolwiec życie nocne. Można wypić piwko z właścicielem i innymi zapalonymi surferami. Spot ten bardziej bym polecił doświadczonym surferom a już napewno nie komuś kto chce zaczynać przygode z surfingiem. Deskę można wypożyczyć u właściciela. W tej chwili są jedynie krótkie deski ale w miare jak kemping się rozkręci ma być szerszy wybór. Spot ten to lewy i prawy beach break z piaskiem na dnie.

Po krtókim pobycie w El Coco loco nabraliśmy ochotę inny kraj, wybarliśmy się więc do Salvadoru gdzie przed byle sklepem stoi strażnik z wielkim karabinem a krowy na drodze hasają sobie jak po łące.
Większość spotów surfingowych występuje w zachodniej części kraju - La Libertad wraz ze słynną na całym świecie falą Punta Rocka. Naszym miejsce docelowym była miejscowość El Tunco, zlokalizowana 15 mniut na zachód od La Libertad. W El Tunco prawie wszyscy mieszkańcy surfują i żyją dzięki falą. Znajdują się tutaj dwa spoty jeden to beach break a drugi to point break: El Sunzal. Beach break ma na dnie piasek i kamienie, fale załamują sie w lewo i prawo, długość jazdy to około 50 - 100 metrów. Pływają tutaj przedwszystkim zaczynający przygodę z falami oraz młodzi lokalesi którzy ćwiczą przeróżne triki. Point break zlokalizowany jest jakieś 10-15 minut wiosłowania od brzegu z bardzo silnym prądem i ostrymi kamieniami przy wejsciu do wody. Po dopłynięciu do line up zdałem sobie sprawę żę fale są o wiele większe niż to wygłądało z brzegu. Z reguły mają one 2 metry, przy czym są bardzo grube i dosyć wolne , dzięki temu fala jest bardzo przyjemna dla mniej zawansowanych surferów i jest bardzo smacznym kąskiem dla długich desek. El Sunzal to righthand point break gdzie można surfować około 200 metrów. W El Tunco spotkaliśmy się z tropikalną burzą: Agatha, która dała nam się bardzo we znaki, padało i padała przez 7 dni 24 godziny na dobe i nie było widać końca. Zniechęciło nas to bardzo i zmobilizowało do wyjazdu z Salwadoru.
Salwador jest idealnym miejscem dla doświadczonych surferów, nie ma tutaj za dużo spotów dla początkujących, którzy potrafią już łapać białe fale i chcieli by zacząć przygode z zieloną. Warto również dodać, że dominują tutaj plaże powulkaniczne. Piasek jest czarno-kryształowy i generalnie o przyjemnym plażowaniu można zapomnieć.
Kolejnym celem była Gwatemala gdzie odwiedziliśmy wiele miejsc niezwiązanych jednak z surfingiem, informacje na ten temaz znadziecie na www.polscysurferzy.blogspot.com. W planach był również surfing w Gwatemali. Gwatemalczycy jednak organizują wyjazdy na surfing do Salwadoru ponieważ fale są tam znacznie lepsze, w związku z tym postanowiliśmy zachaczyć o Meksyk i sprawdzić jaka panuje tam atmosfera w ciągu mistrzostw świata w piłce nożnej.

W Meksyku wylądowaliśmy u Marcina w Puerto Escondido. Marcin jest właścicielem domu z pokojami do wynajęcia oraz prowadzi szkołę surfingową na La Puncie
W Puerto Escondido znajdują trzy spoty: Zicatela, La Punta oraz Carizalillo.
Zicatela to tak zwany Mexican Pipline, fala słynna na całym świecie, która przyciąga zawodowców. Odbywają się tutaj m.in. zawody pod tytyłem big wave surfing (kilkunasto metrowe fale). Zicatela jest beach breakiem, kiedy fala osiąga ok 2 metrów staję się bardzo niebezpieczna i dedykowana tylko dla ekspertów. W maju tego roku zginął tam doświadczony śmiałek, można znaleść również kilka innych krzyżów przy plaży z nazwiskami tych którzy na zawsze zostaną na Zicateli. My nie ryzykowaliśmy i nie zmierzyliśmy się z tą falą.
Pływaliśmy za to na La Puncie i na Carizalillo.
La Punta to right- handed point break . Fale łapie się bardzo blisko skał i potem śmiga bardzo długo w prawo. Panuje tutaj spora rywalizacja jak to na point breaku, więc przy dużych falach trzeba albo być dosyć dobrym i szybkim w łapaniu fal, albo stanąc troche dalej i liczyć na to że nikt nie złapie fali przed tobą. My surfowaliśmy tam kiedy były małe fale, które są bardzo dobre dla początkujących i średniozawansowanych również. Spot warty polecenia, długa jazda i można zaliczyć beczke (barrel).
Carizalillo to beach break z piaskiem i skałami oraz bardzo małą przyjemną plażą. Dużo tutaj tych którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z surfingiem.

W Meksyku postanowiłem kupić deskę, znacznie bardziej opłaca się podróżowanie ze swoją niż wypożyczanie za ok. 10 – 15 dolarów na dzień a w Kostaryce nawet i 18. Ponieważ nie mogłem znaleść nic odpowiedniego z drugiej ręki postanowiłem odwiedzić localnego producenta Odiego mieszkającego na La Puncie. Ody oprowadził mnie po swoim małym zakładzie oraz nawrzucał dużo wiedzy na temat produkcji deski. Można zamówić sobie deskę według własnego życzenia, trwa to jednak ok. 5 dni. Znając jednak Meksykańskie wyluzowanie i podejście do życia postanowiłem kupić istniejąca bardzo ładną zieloną rybę (fish board) o długości 6”2, która kosztowała mnie 400 USD z torbą(około 80 dolarów drożej niż używana). Bardzo miło było poznać Odiego i sposób w jaki ta deska została wykonana.

Puerto Escondido to miłe miasteczko, w szczególności podobała nam się La Punta, postanowiliśmy jednak udać się do bardziej dzikiego, odizolowanego od świata miejsca o nazwie Chacahua.
Po przejechaniu 60 km na północ od Puerto Escondido trzeba się przesiąść na łodkę ponieważ droga wodna to jedyna droga jaką można się tam dostać. Na drodze lądowej przed przesiadką na łodkę zatrzymała nas policja i przeprowadziła dokładną kontrolę naszego bagażu w poszukiwaniu narkotyków. Środowisko surferów podejrzewane jest przez lokalną policję o zażywanie marihuany.
Na Chacachule panuje totalny spokój, wszędzie dyndajace hamaki i same cabanias oraz kilometry piaszczystej plaży. Cabania to domek z bambusa bez okien i w większości bez siatek przeciwko komarom. Fala na Chacachule to point break z piaskiem na dnie, right handed. Trafiliśmy na bardzo dobre warunki, przez 2 dwi były duże grube fale a pozostałe 2 piękne beczki (barrel). Plaża jest bardzo dzika i długa więc napewno moża tutaj znaleść też beach breaka. Ze względu na położenia tego spotu ludzi jest tutaj bardzo mało. O godzinie 7 rano co nie jest wcześnie na surferowski tryb życia naliczyłem 4 ludzi razem ze mną w wodzie. Trzech z nich łapało niezłe beczki a jeden podziwiał z bardzo bliska:). Miejmy jednak nadzieje że na każdego przyjdzie pora.

Miejsce do spania (cabanias) przy samej plaży jest bardzo tanie, niestety jedzenie w barach nie. W dodatku gotować nie było gdzie. Wszyskie bary posiadają to same menu, do wyboru są jedynie krewetki po diabelsku lub z czosnkiem albo ryba po diabeslku lub z czosnkime. Wszystko to serwowane jest z rozgotowanym ryżem. Ryż jest fatalny, krewetki jednak bardz duże i bardzo smaczne.
Ponieważ nie mieliśmy za dużo gotówki przy sobie a o bankomacie można było pomarzyć, musieliśmy wracać do cywilizacji.

Naszym ostatnim mejscem w Meksyku była miejscowość Barra De La Cruz, która zlokalizowana jest w Parku Narodowym i aby wejść na plażę trzeba codziennie płacić 2 dolary. Spot ten jest również odizolowany od świata, jednak da się dojechać samochodzem a co za tym idzie jest sporo ludzi w wodzie. Miejsce do spania m.in. Cabanie są oddalone jakięś 30 minut spacerem pośród dzikiej przyrody od fali. Barra De La Cruz to kolejny point break right- handed, fala zał amuje się bardzo blisko skał i trzeba mieć cojones grandes aby ustawić się w najlepszym miejscu.

Dodam jeszcze że odkąd mam deskę podróżowanie stało się bardziej problematyczne i stresujące bo jak wiadomo własna deska to prawie jak dziewczyna. W rejonach gdzie jest surfing każdy taksówkasz i autobusiarz wie jak się obchodzićz deska i wie że to delikatnu przedmiot. Niestety w głebi kraju niekótrzy myśleli że w torbie kryją się kije do golfa i rózne inne rzeczy a już napewno nikt nie pomyślał że to możę być fragile (delikatne).
Z Meksyku wyruszyliśmy w podróż powrotną w kierunki Kostaryki, zwiedzając kilka miejsc w Chiapas, Gwatemali i Hondurasie.

Livingston - Gwatemala

2010-07-18T19:43:00.000-07:00

Do tego małego miasteczka (około 20,000 mieszkańców) dotarliśmy z Flores jadąc autobusem do Rio Dulce przez 5 godzin, po czym 2 godziny przeprawialiśy się łódką przez jezioro oraz kanion. Livingston jest całkowicie odizolowane od świata. Położone jest na wschodzie Gwatemali u wybrzeży Morza Karaibskiego i nie prowadzi do niego żadna droga-można tam się dostać wyłącznie łódką. W zasadzie nie ma tam żadnych ciekawych zabytków lecz są interesujący ludzie i kultura. Większość mieszkańców są to bowiem ludzie Garifuna-mniejszość etniczna zamieszkująca wybrzeżą Morza Karaibskiego od Belize po Nicaraguę. Są to potomkowie niewolników przywiezionych przez Brytyjczyków w XVIII w na wyspę Roatan należącą do Hondurasu. Stanowią oni mniejszość etniczną liczącą około 600 tysięcy osób. Gdy dopłynęliśmy do miasteczka powitała nas grupa czarnych nastolatków lansujących się na koszykarzy w stylu amerykńskim i amerykańskich raperów. Starsi ludzie ubierają się jednak inaczej: panie noszą ładne kapelusiki i sukienki w kratkę. Poczułam się trochę jak w Nowym Orleanie (chociaż jeszcze tam nie byłam) ale pamiętam z filmów drewniane piętrowe domy z patio na parterze i na piętrze z dużymi okiennicami i bujanymi krzesłami na zewnątrz. Oprócz Garifuna mieszkają tutaj również Majowie, podobno jest kilku Hindusów oraz Chińczyków. Kultura i język ludzi Garifuna została uznana przez UNESCO za Dziedzictwo Kultury. W mieście podobno miało się znajdować Muzeum Kultury Garifuna ale okazało się, że jest zamknięte. Postanowiliśmy więć skoncentrować się na jedzeniu oraz muzyce (co jest oczywiście również wielką częścią kultury). Poszliśmy na tapado -zupę z owoców morza – typowe danie tutejszej kuchni. Dostaliśmy całą smażoną rybę zanurzoną w sosie z mleczka kokosowego z odrobiną curry, bananów oraz z mnóstwem krewetek, ślimaków, nóżek ośmiornic i kilku niezidentyfikowanych obiektów. Zupa była przepyszna ale ślimaki jakoś nam nie zasmakowały (zjadłam jednego z zamkniętymi oczami ale później widziałam jak Marcin wciągał swoją porcję i już więcej nie mogłam). Później zasmakowaliśmi gifi-lokalnej wódki, smakującej trochę jak Becherowka. Najbardziej jednak nastawiliśmy się na wieczorny koncert lokalnej grupy. Chłopak, który zaprowadził nas do hostelu mówił, że dzis na pewno będą grali. Później spotkaliśmy innego lokalesa na plaży, który potwierdził nasze informacje.Szukaliśmy knajpy przez jakomś godzinę – gdy znaleźliśmy okazało się, że bar jest zamknięty. Postanowiliśmy więc wrócić do hostelu -bo tam już grupa gringos rozkręcała imprezę. Po drodze zagadał nas niejaki Jimmi: Tak na pewno grają ale w innej knajpie na plaży. Postanowiliśmy więc po raz ostatni spróbować i niestety w całym mieście głucho i cicho. Dlaczego wszyscy nas wodzili za nos?Trudno powiedzieć. Być może mieli niezła polewkę z zagłubionych gringos lub po prostu chcieli pogadać z nieznajomymi. Noc więc zamiast smakując lokalnej muzyki spędziliśmy w hostelu pijąc sambucę z angolami. Następny dzień nie należał do najłatwiejszych ale postanowiliśmy wybrać się na przechadzkę do wodospadu. Po drodze napotkani mieszkańcy pytani jak daleko jeszcze do wodospadów mówili nam kolejno: za 15 minut (gdy zaczęliśmy wędrówkę), za 2 kwadraty (dos quadras: miara bardzo łatwa do określenia w mieście-oznacza to po prostu 2 ulice dalej ale na plaży bez ulic, jakichkolwiek budynków po prostu jedna wielka niewiadoma). W końcu dotarliśmy do wodospadu po 2 godzinach marszu-okazało się, że było to około 6 km w jedną stronę. Znowu ludzie nas ściemniali. Stwierdziliśmy, że ludzie mają tutaj chyba taką mentalność: mówią to co chciałbyś usłyszeć ale mija to się całkowicie z istniejącą rzeczywistością. Wieczorem postanowiliśmy ponownie spróbować pójść na koncert – bo ktoś nam powiedział, że dziś na pewno będą grać bo to piątek. Ale rozszalała się burza-no i nikt nie zagrał. Padliśmy do łóżka zmęczeni bardzo wcześnie. Zanim zasnęliśmy mała jaszczurka spadła na moją głowę z sufitu i wysłuchaliśmy głośnego koncertu lokalnych żab przy akompaniamencie cykad.

Tikal - Ruiny Majów - Gwatemala

2010-07-13T20:08:00.001-07:00

Tikal to wielkie państwo-miasto odkryte podobnie jak Palenque w dżungli gwatemalskiej. W 1990 r. Rząd gwatemalski utworzył na tym terenie Rezerwat Biosfery Majów o powierzchni ponad 1 mln hektarów. Do Tikalu dotarliśmy specjalnym autobusem – można powiedzieć bezpośrednim (koszt 350 pesos z Palenque). Przez granicę z Gwatemalą musieliśy przedostać się łódką. Podróż zajęła nam 9 godzin. Postanowiliśmy przespać się we Flores i wykupić zorganizowaną wycieczkę z przewodnikiem (stwierdziliśy , że w takim miejscu warto mieć przewodnika-chodzenie samemu po dżungli i oglądanie ruin bez historii nie byłoby tak ciekawe). Koszt wycieczki to 150 quetzali sam wstęp oraz 125 transport w przewodnikiem (czyli około 35 USD). Wycieczkę rozpoczęliśmy o 4:30 rano i o 6 byliśmy w głębokiej dżungli. Nie jest to jednak aż taka straszna dżungla. Szlaki są bardzo dobrze oznaczone, nie ma potrzeby chodzenia z meczetą i koszenia lian czy innych krzaków. Flora i fauna są niesamowicie bogate: mieliśmy szczęście oglądać małpy i tarantule. Pierwsi majowie osiedlili się tutaj około 700 p.n.e . Natomiast około 250 p.n.e Tikal stał się centrum religijnym, kulturalnym oraz handlowym. Około VI w. Tikal zamieszkiwało około 100,000 ludności na około 30 km2. Upadek miasta datuje się na X w- okoliczności nieznane chociaż istnieje kilka teorii: choroby, katklizmy itd.Miasto pochłonęła dżungla. Dopiero w 1848 r. Rząd gwatemalski wysłał pierwszą ekspedycję, której zadaniem było zbadanie terenów. Od tamtego czasu trwają cały czas prace archeologiczne. Park Narodowy Tikal obejmuje 550 km2 oraz tysiące ruin: samo centrum z najważniejszymi zabytkami to 16 km2 i ponad 4000 budowli. Park zwiedzaliśmy przez ponad 4 godziny. Chodziliśmy po dźungli i przed nami co chwilę wynurzały się z drzew ogrome kilkudziesięcio metrowe świątynie, pałace. Na niektóre z nich można było wejść aby zobaczyć miasto z góry. Nie jestem w stanie opisać widoku. Wielkie kamieniste budowle majestatycznie górujące nad dżunglą (podobno kiedyś budowle były czerwone). Zdobyłam wszystkie świątynie na które moźna było wejść i nie mogłam oderwać wzroku. Fajnie byłoby przenieść się w czasie aby zobaczyć wielką ceremonię prowadzoną przez kapłanów ubranych w skóry jaguarów i wielkie maski (podobno podczas ceremonii ludzi bardzo często skłądano w ofierze-najczęściej sieroty, które kupowano na targu) lub zjeść tortille przy ognisku z lokalesami;). Wycieczkę zakończyliśmy o 12:30. Aby dobrze poznać to stare miasto należałoby tam spędzić 2 dni i koniecznie z przewodnikiem.

Palenque - cywilizacja Majów - Meksyk

2010-07-12T15:50:00.001-07:00

Ruiny Majów w Palenque należą do najważniejszych obiektów tego typu w Ameryce Centralnej. Aby tam dotrzeć spędziliśmy 6 godzin w autobusie z San Cristobal (bilet okolo 12 USD) do miasta Palenque. Droga nie należała do najprzyjemniejszych, gdyż były właściwie same zakręty tylko i górki. Noc spędziliśy w hostelu Yaxchin i następnego dnia pojechaliśmy collectivo (10 pesos/osobę) do ruin. Musieliśmy zapłacić za wjazd do Parku Narodowego (25 pesos – 2 USD)) jak również bilet do samych ruin (51 pesos). Przy kasie pojawiła się spora grupka przewodników, którzy proponowali nam specjalną ofertę – obsługę przewodnika po ruinach 60 USD dla dwóch osób (normalna cena podobno 85 USD). Jednak jesteśmy już trochę zaznajomieni z ich ściemami i do końca nie wierzymy nikomu kto próbuje nam coś sprzedać. Po chwili udało nam się spotkać grupkę Holendrów, którzy również chcieli zwiezić ruiny i w końcu udało nam się znależć przewodnkia za 100 Pesos od osoby (czyli jakies 8,5 USD). Różnica całkiem spora. Zwiedzanie rozpoczeliśmy od godzinnego spacerku po dżungli gdzi przewodnik pokazywał nam róźne roślinny i zwierzątka i co się z nimi robi: m.in. Palmę, którą kupują amerykanie do wyrobu dollarów (posiada ona specyficzny zielony barwnik). Przewodnik też znalazł gniazdo termitów, wziął kilka z nich na rękę i...zjadł ze smakiem. Ponownie nie skusiliśmy się na te robaczki. Dżungla dla majów to tak jak dla nas ogródek przy domu z chlewikiem: jedzą prawie wszytsko co się tam rusza lub co rośnie. Po godzinnym spacerku, gdzie mieliśmy okazję zobaczyć mnóstwo ruin domostw, które jeszcze nie zostały odrestaurowane dotarliśmy do placu głównego. Składa on się z kilku głównych budynków: pałacu, piramidy-grobu Pakala (panującego w mieście w VII w) - Templo de las Inscripciones, 3 innych grobowców. Cały kompleks to dodatkowe jeszcze kilka grup innych świątyń. Jak się dowiedzieliśmy ponad 80% całego kompleksu jest nadal w dżungli i czeka na prace archeologiczne.

Najciekawszą historią prosto z filmu Indiana Jones było odkrycie gropu Pakala . Na szczycie kaplicy naukowcy odkryli bowiem 8 kamieni, które po usunięciu pozwoliły z kolei usunąć płytę kamienną z dostępem do długiego korytarza prowadzącego do ukrytych drzwi za którymi znaleziono kilkutonową płytę pod którą znajdował się kilkutonowy sarkofag Pakala ( tak w skrócie wyglądała historia). Szczątki Pakala bardzo dobrze zachowane pokryte były kilkukilogramową biżuterią i na jego czascze znajdowała się maska. Szczątki znajdują się w Muzeum w Mexico City natomiast maskę skradziono. Niestety korytarze nie są dostęne dla zwiedzających. Obok w innym grobowcu odkryto szczątki tzw: Czerwonej Damy (gdy zmarła została posypana czerwoną substancją-jakimś związkiem chemiczym) również z wielką ilością biżuterii. Zwiedziliśmy również ruiny dawnego pałacu władcy oraz kilka innych świątyń. Wrażenia niesamowite i niesamowita lokalizacja pośród dżungli. Ale to można zobaczyć oglądają poniższe zdjęcia.

San Cristobal de las Casas

2010-07-08T16:53:00.003-07:00

Z Huatulco wsiedliśmy w nocny autobus do San Cristobal de las Casas-małego miasteczka kolonialnego położonego w sercu Chiapas. Miasto położone jest na wysokości ponad 2000 m n.p.m więc wieczorami było raczej zimno za to w ciągu dnia nie męczył nas upał panujący na nizinach. San Cristobal to połączenie nowoczesności z isteniejącą tutaj silną tradycją Majów: wiele jest osób noszących tradycyjne stroje jak również bujającej się wokół Plaza Central młodzieży w najnowszych furach. Potomkowie Majów handlują czym się da: przebojem regionu jest bursztyn -więc mnóstwo tutaj sklepów z biżuterią. Tanie wersje można kupić na małym rynku wyrobów artystycznych. Mnóstwo tutaj kolonialnych zabytków ale dla mnie największą atrakcją miasta było: Muzeum Medycyny Majów. Składa się ono z kilku sal opisujących sposoby w jaki leczą się tutejsi mieszkańcy okolicznych wiosek. Majowie do tej pory leczą się swoimi starymi sposobami: na lekarzy zreszta ich nie stać. Istnieje tylko 5 lekarskich specjalności wśród których wymienia się: specjalistę od pulsu (?), zielarza, specjalistę od kości, specjaistę zajmującego się sprawami umysłu oraz położną. Każdy z nich ma szeroką wiedzę na temat ziół. Specjalista od pulsu to chyba taki nasz internista lub lekarz rodzinny, który przez pomiar ciśnienia krwi może podobno stwierdzic rodzaj choroby (hmmmmm). Podczas leczenia pacjenta składa sie ofiary (z kur na przykład) oraz zapala świeczki (przy czym różne rodzaje, kolory świeczek zapala się przy różnych dolegliwościach). Najciekwszy był jednak etap o ceremonii narodzin. Położna w środowisku Majów ma bardzo duże znaczenie: opiekuję się ona kobietą ciężarną zarówno przed jak i po narodzinach (Kobiety nie chodzą na USG i różne inne badania : wszytsko pozostaje w rękach położnej). Pokazano nam oryginalny film z jednego domostwa Majów w którym odbywał sie poród: brzemienna klęczała (!!!!!) przed swoim mężem opierając się rękoma o jego kolanasta, mąż podtrzymywał ją w pasie siedząc na stołku a położna odprawiała swoje rytuały z tyłu. Najpierw więc składała ofiary i wznosiła modły o szczęśliwy poród, później podawała jakieś mikstury brzemiennej kobiecie i owijała jej brzuch paskiem po czym lekko naciskała w dół. Nie chce się wdawać w szczegóły ale film wywarł na mnie niesamowite wrażenie. Warto dodać, że brzemienna podczas porodu powinna mieć koniecznie rozpuszczone włosy i być ubrana w tradycyjny strój. Jak dla mnie to nie do zrobienia;). Po narodzinach połóżna umyła dziecko w specjalny sposób (przesuwając dłonie od glowy w dół) i odmówiła kilka modlitw. Fascynujące. Byliśmy pod takim wrażeniem , że postanowiliśmy kupić kilka maści zrobionych przez Majów i nawet zaczęliśmy szukać lokalnego znachora od kości, lecz niestety nikt nam nie potrafił dokładnie powiedzieć gdzie on/ona się w tej chwili dokłądnie znajdowała...może poszła w góry, może jest w innej wiosce...wielka niewiadoma.Po Muzeum udalismy się sprawdzić loklany market gdzie między innymi jedna pani proponowała mi degustacje mrówek, miała ich pełną miskę ale ja się nie skusiłam (jeszcze się ruszały!!!!!!!!!!). Wieczorem obejrzelimy dokument nt powstania Zapatistów-lewicowej grupy partyzantów, którzy wzniecili powstanie w San Cristobal i przejeli Ratusz Miejski w styczniu 1994 r. Walki z wojskiem rządowym toczyły się przez około 2 lata. Zapatisci przede wszystkim walczyli o przyznanie lokalnej ludności Majów takich samych praw oraz własności ziemskiej. Niestety ich pełne żądanie nie zostały spełnione do dnia dzisiejszego. Ugupowanie nadal istnieje lecz nie prowadzi już walk i jest mniej aktywne niż w latach 90-tych.

Następnego dnia wybraliśmy się na zorganizowaną wycieczkę do okolicznych miejscowości Majów. W jednej z nich mogliśmy ponownie oglądać tradycyjne stroje majów oraz wyrób tortilli. W San Juan de Chapamula odwiedziliśmy kościół gdzie Majowie modlili się i składali ofiary. W kościele niestety nie można robić zdjęć, gdyż lokalna ludność tego nie lubi. A szkoda. Podłoga kościoła była pokryta sianem (lub jakimiś wysuszonym igliwiem), ze ścian zwisały sznury kwiatów, na ołtarzach i pod nimi było pełno kwiatów. Do tego zapalono tysiące świeczek. Majowie nie mają takich typowych księży jak my, modlą się sami a nie powtarzają wyuczone na pamięć regułki. Przychodzą do kościoła aby o coś prosić więc składają ofiary. Autentycznie widzieliśmy jednego pana z rodziną ukręcającego głowę kurczakowi, którego później unosił nad zapalonymi na podłodze świeczkami. Póżniej w podobny sposób przesuwał jajka a na koniec cała rodzina wypiła ...fantę. Dla majów jakiekolwiek napoje symbolizują deszcz. Kiedyś wytwarzali je samodzielnie ale odkąd zapanowała globalizacja, coca-cola i fanta także dotarły do tych terenów;) W kościele klęczało tak i składało ofiary wiele grupek, jedna kobieta bardzo głośno ubolewała nad czymś przy głównym ołtarzu. Niestety nie zozumiałam, bo mówiła w jednym z dialektów języka majów. Majowie są katolikami albo raczej Chrześcijanami ale zachowali mnóstwo swoich tradycji i wplatają je w religię chrześcijańską, swoim bogom nadali imiona, które zostały narzucone im przez misjonarzy katolickich. I tak np. Św. Jan Chrzciciel, którego święto wypada 23 lub 24 czerwca jest po prostu dla nich Świetem Śłońca (najdłuższy dzień w roku) i świętują ten fakt przez 3 dni: od 21-24 czerwca. Szkoda, że nie udało nam się uczestniczyć w jakiejś większej ceremonii. Z innych ciekawostek w kościele było z 20 rzeźb świetych z których każdy miał zawieszone na szyi...lusterko, które symbolizuje w ich wierze czystą duszę. Sama miejscowość była typowym miasteczkim górskim majów ale jest ona jedną z najważniejszych miejscowości w tym regionie.

Następnego-ostatniego dnia pobytu wybrliśmy się do Parku Narodowego Sumidero, gdzie znajduje się najgłębszy kanion w Ameryce Centralnej: wysokość dochodzi nawet do 1000 m. Wycieczka była bardzo przyjemna gdyż płynęliśmy łódką. Przy okazji zobaczyliśy ponownie kilka krokodyli, pelikanów i małp.

Do tej pory w zasadzie poznaliśmy Majów współczesnych. Jednak Chiapas, Jukatan, Tabasco, Campeche oraz Qiontata Roo (stany w południowym Meksyku) jak również gwatemala, Honduras i nawet Salwador kryją o wiele większe skarby tej kultury pochodzące z okresu 300 p.n.e do 800 n.e (albo nawet późniejsze). Sa to różnorodne ruiny państw-miast kryjące się czasami w bardzo trudno dostępnej dżungli. Możnaby pewnie spędzić z 3 tygodnie odwiedzając wszytskie z nich. My jednak postanowiliśmy ograniczyć się do Palenque w Chiapas oraz Tikalu w północnej Gwatemali.

Meksyk - surfingowe plaże

2010-07-02T18:05:00.001-07:00

Jeśli ktoś się zastanawia co się z nami działo od ostatniego wpisu (czyli ponad trzy tygodnie temu) to musimy się przyznać, że Meksyk wpłynął na nas bardzo relaksująco. Jesteśmy tutaj ponad dwa tygodnie i odwiedziliśmy w sumie 4 miejsca: 4 plaże. Pierwszą miejscowością na naszej trasie była stolica surfingu Puerto Escondido. Tutaj zatrzymaliśmy sie na ponad tydzień i mieszkaliśmy u rodziny polskich surferów w La Punta - Puerto Escondido. Marcin z żoną Ewą i małym sufrerem Tytusem zapewnili nam relaksujący klimat. Jeśli ktoś się wybiera w tamte rejony polecam kontakt z Marcinem który posiada dużą wiedzę na temat lokalnych spotów i jest docenianym nauczycielem surfingu nawet przez lokalesów www.surf-mex.com.pl.

Z hotelu mieliśy bardzo blisko na plażę i niezły spot (La Punta). My najczęściej pływaliśmy na La Puncie i na Carizalillo, gdzie w końcu zaczęłam łapać na prawdę całkiem fajne fale (to Edzia). Marcin zaprosił nas na swoje urodziny gdzie niezle się zabawiliśmy mieszając Mezcal, Tequilę, piwo i polską Wyborową. Mezcal był o smaku kawowym i pochodził z lokalnej wytwórni jednego z gości (jest to alkohol troszkę podobny do tequili, jednak proces jego wytwarzania jest troszkę inny). Mieliśmy też okazję posmakować lokalnej kuchni u tamtejszej mistrzyni gotowania: Marii. O kurczaku po meksykańsku oraz tuńczyku w sosie tamarindo nie możemy do tej pory zapomnieć. Oczywiście codziennie obserwowaliśmy fale ale żaden z nas nie odwarzył się spróbować surfować na plaży Zicatela, gdzie fale są bardzo silne, duże i zabójcze (ponad miesiąc temu zginął tam jeden surfer – na plaży widzieliśy krzyż ku jego pamięci). Po baaardzo przyjemnym pobycie w Puerto postanowiliśmy ruszyć w końcu tyłki i udać się na następną plażę: Chacahua. Jest to przy okazji też park narodowy ale, żeby tam się dostać trzeba się nieźle nagimnastykować: Najpierw jechaliśmy godzinę autobusem, później pół godziny taksówką, następnie łódką i na końcu małym pick – upem. Ale warto było. Miejscowość Chacahua położona jest pomiędzy jeziorem a oceanem więc mnóstwo tutaj różnorodnej flory i fauny (krokodyle również). Wioska jest niesamowita: jeśli ktoś chce na prawdę uciec od zgiełku cywilizacji to polecamy. Cała miejscowość to włąsciwie bardzo luźne zabudowania skupione wokół plaży i dwóch dróg. Gdy tam dotarliśmy to czuliśmy się bardziej jak na Karaibach niż w Meksyku. Wszędzie wysokie palmy z kokosami, bananowce, papaje i chatki z drewna przykryte liśćmi palmowymi. Gdy wyszliśmy na plaże nie mogliśmy uwierzyć: conajmniej 3-4 km piaszczystej plaży bez żadnych zabudowań (nie licząc kilku restauracji). Od razu zauważliśmy, że ludzie są tutaj troszkę inni niż w Puerto,nie mają takich meksykańskich rysów twarzy i mają ciemniejszą karnację i kręcone włosy. Okazało się, że w czasach kolonialnych rozbił się w okolicach Acapulco statek kapitana Cooka z niewolnikami i ci , którzy zbiegli osiedlili się włąśnie w okoliach Chacahua. Wynajeliśmy bardzo tanio cabanie (mały domek z drewna przykryty liśmi z palmy) za 8 USD na dwie osoby/noc oraz deskę dla mnie za 8 USD na dzień. Całe życie w wiosce toczy się wokół 2 sklepów, gdzie panie przez radiowęzeł nadawały codziennie komunikaty w stylu: Juan Carlos jest proszony o natychmiastowy powrót do domu lub przesyłane były życzenia urodzinowe.Zostaliśmy tam na 3 noce, gdyż niestety zapomnieliśy wyciągnąć kasę z bankomatu a w Chacahua bankomatu nie było. Menu w restauracjach było proste: albo krewetki po diabelsku lub z czosnkiem albo ryby po diabelsku albo z czosnkiem podawane z małą ilością rozgotowanego ryżu ale za to z dużą ilością tortilli. Szczerze mówiąć na tortille już nie możemy patrzeć ale za to krewetki były mega wielkie i mega smaczne. Ciekawostką parku są nie tylko krokodyle i różne inne zwierzątka lecz również fluorescencyjna woda w jeziorze. Sądziliśmy, że zobaczymy ogomną cytynową poświatę nad jeziorem gdy pojechaliśmy łódką w nocy na przejażdżkę: woda była jednak fluorescencyjna tylko wtedy gdy robiło się wiry rekoma. Po pobycie w Chacahua udaliśmy się na plażę Mazunte. W Mazunte znajduje się Meksykańskie Centrum Żółwi w którym można zobaczyć 5 z 7 rodzajów żółwi morskich pływających przy brzegach Oceanu Spokojnego i Morza Karaibskiego oraz mnóstwo innych małych żółwi pływających w wodach słodkich jak również lasy mangrowe z krokodylami. Odwiedziliśmy więc te dwa miejsca i udaliśmy się na ostatnią plażę w Meksyku do Barra de la Cruz aby posurfować. Niestety zatruliśy się jakimś lokalnym jedzeniem więc jeden dzień i jedną noc mieliśmy po prosto wyciętą z życia (kucharz, który serwował nam jedzenie również był chory). Barra de la Cruz podobnie jak Chacahua jest wioską z ogromną dziką plażą ciągnącą sięprzez kilka kilometrów. Spędziliśy tam również 3 dni (jeden dzień w zasadzie tylko na desce) po czym stwierdziliśmy, że czas powrócić do cywilizacji i zwiedzić Chiapas-meksykański świat Majów i armii Zapatistów. Na temat surfingowych spotów troche później...

Semuc Champey - Gwatemala

2010-06-11T15:21:00.001-07:00

Antigua była bardzo piękna lecz po 3 dniach chodzenia po mieście brakowało nam natury. Wykupiliśmy więc 3-dniową wycieczkę do Semuc Champey. Najeździliśmy się bardzo dużo lokalnymi autobusami i pomyśleliśmy, że fajnie by było dojechać gdzieś na miejsce nie martwiąc się o przesiadki, załatwianie noclegu i inne drobne sprawy. Za przejazd tam i spowrotem, 2 noclegi w hostelu w pokoju 4-osobowym i jeden dzień wycieczek z przewodnikiem zapłaciliśy 70 $ za osobę. Dojazd zajął nam jakieś 7 godzin. Najciekawszym etapem podróży był przejazd pick-upem w nocy po dżungli po bardzo krętych i piaszczystych drogach z lekko podpitym kierowcą, którego ulubioną zabawą była gaszenie świateł na kilka sekund. Nie wiedzieliśmy czego się spodziewać. Nasz hostel okazał się tak jakby szałasem (teraz nazywa się to eco -lodge) z 4 łóżkami oraz oknem (bez szyby oczywiście) na dżungle. Gdy usłyszeliśmy odgłosy dochodzące z głebi lasu zastanawialiśmy się co się w nocy wydarzy tzn. Jaki robak wejdzie nam do łóżka albo pogryzie. Poznaliśmy 2 osoby, które miały dzielić z nami pokój i stwierdziliśy, że jedynym wyjściem aby zapomnieć o robakach to znieczulić zmysły. Nasi współlokatorzy wyciągneli więc butelkę rumu i noc spędziliśy wesoło na pogawędkach z innymi lokalesami. Zasnęliśmy bez problemów. Rano obudziły nas różne krzyki i dźwięki dochodzące z otaczającej nas przyrody. Gdy wyjżeliśmy przez okno okazało się, że mamy przepiękny widok na okoliczne góry, ogród oraz na rzekę. Semuc Champey to bardzo mała wioska a swą sławę zawdzięcza wapiennemu mostowi ponad którym znajdują się małe tarasy krystalicznie czystej wody idealnej do pływania. Na początek wybraliśmy się na spacer aby spojrzeć z góry na tarasy (widok niesamowity co można zobaczyć na zdjęciu) po czym spędziliśmy godzine pływając w basenikach. Po kąpieli zaliczyliśmy tzw. tubing ( spływ rzeką w oponach: nawet nie wiedzieliśmy, że ten sport ma nazwę, bo przecież na oponach pływaliśmy całe lato w basenie w Kucharach;). Najciekawszą jednak pozycją programu był caving: czyli eksploracja jaskiń. Tereny wokół Semuc są słynne z jaskiń, stalaktytów i stalagmitów oraz żyjących tam nietoperzy ( największa jest jaskinia w Lanquin, dobrze przygotowana dla turystów). Przed wejściem do jaskini Santa Maria w Semuc Champey dostaliśmy do ręki świecę i przywiązano nam sznurkiem flip-flopsy do stóp. Myślałam, że pochodzimy po jaskiniach, pooglądamy nietoperze i stalaktyty i na tym koniec. Jak się okazało jaskinie były pełne wody i...musieliśmy pływać ze świeczką aby przedostać się do nastęnego pomieszczenia. Przewodnik był nieźle przygotowany (skakał z kamienia na kamień prawie po omacku) i również spowodował niemały wzrost adrenaliny (przynajmniej u mnie). Oprócz pływania po ciemnych jaskiniach, musieliśmy wchodzić po drabinach przy wodospadzie (wszystko w ciemnej jaskini)!!!opcją było tutaj wejście po wodospadzie po linie!!!Musieliśmy przeciskać się przez wąskie szczeliny, wspinać się po śliskich kamieniach i skakać do wody. Punktem kulminacyjnym wycieczki był skok ze ścianki (z 4-5 metrów) do jaskiniowego zródła (ja zrezygnowałam ze skoku, Marcin odważył się i podobno warto było) przy blasku świec. Taka wycieczka nigdy nie przeszła by w Europie. Ze względów bezpieczeństwa musielibyśmy pewnie conajmniej założyć kaski z latarką i odpowiednie buty a nie klapki i świeczki (hahahha). Ale pojęcie bezpieczeństwa a raczej wymogów bezpieczeństwa jest w Ameryce Centralnej troszkę inne niż u nas (jednym z przykładów są wchodzący na dach chicken busów chłopcy podczas jazdy autobusu).Muszę przyzać, że w pewnych momentach byłam przerażona i kwiczałam z innymi dziewczynami, ale ...bardzo mi się podobało!!!Nie ma jak to dawka pozytywnej adrenaliny. Cała wycieczka trwła 2 godziny i wszyscy byli zachwyceni i przeżywali conajmniej 2 godziny. Po całym dniu tak pozytywnych wrażeń padliśmy w naszym eco-hostelu na maxa zmęczeni- i spaliśmy chyba z 10 godzin nietknięci przez dunglowe insekty lub przynajmniej zupełnie nieświadomi tego co może się wydzrzyć w dźungli nocą.

Antigua

2010-06-07T20:20:00.000-07:00

Pierwszym miejscem, które odwiedziliśmy w Gwatemalii była Antigua. Jednogłośnie stwierdziliśmy, że jest to najładniejsze kolonialne miasteczko jakie do tej pory widzieliśmy. Antigua została założona w XVI w. I była stolicą oraz jednym z najważniejszych miast w regionie. Została jednak kilkakrotnie zniszczona przez trzęsienia ziemi, ostatnie z nich miało miejsce w 1978 roku. Kolonialna zabudowa była więc wiele razy odbudowywana. Odnowione budynki stoją tutaj pośród ruin wielkich kościołów na których odbudowę zabrakło środków. Pomimo tego ruiny świetnie się komponują z odnowionymi budynkami. Jest to miasteczko bogote jak na warunki gwatemalskie i na pewno nie typowo gwatemalskie. Pełno tutaj ciekawych restauracyjek, kafejek, lodziarni i ciekawych knajpek (niezłe miejsce na wypad weekendowy). Bardzo dużo jest również sklepików z pamiątkami oraz gwatemalczyków paradujących w swoich lokalnych strojach. My spędziliśmy tutaj trzy noce. W pierwszy dzień pojechaliśmy w góry. Wykupiliśmy wycieczkę od lokalnego touroperatora. Niestety jak na nasz gust wycieczki wydawały nam sie dość drogie: za 4 godzinną jazdę na rowerach górskich z przewodniiem zapłaciliśmy po 30 USD każdy. Na początku chcieliśmy wyruszyć sami (wypożyczenie rowera na jeden dzień to koszt 20-25 USD) jednak przewodnik zafundował nam niezłą przejażdżkę. Podjeżdżaliśmy jakomś godzinę po górskiej ścieżce wśród pól kukurydzy, kawy i upraw fasolki (lokalna specjalizacja). Nie było to zbyt łatwe po pierwsze ze względu na wysokość (około 2000 m.npm), po drugie nie trenowaliśmy zbyt dużo w ciągu ostatnich dwóch lat jazdy na rowerze. Zjazd był jednak rewelacyjny. Zarzymaliśmy się po drodze w małej wiosce gdzie poszliśmy na lokalny market różnego rodzaju pamiątek. Oczywiście mogłabym tam kupić każdą rzecz ale ogranicza mnie rozmiar mojego plecaka i fakt, że musiałabym to dźwigać. Jednym z najciekwszych miejsc jakie odwiedziliśmy było Muzeum Ubioru (Museo del Tejido) w Antigui. Muzeum tego nie było w naszym przewodniku ale jedna z poznanych po drodze osób nam je poleciła i było warto. Dowiedziliśy się tam, że każda wioska w Gwatemali ma swój charakterystyczny ubiór i wzór na tym ubiorze. Wszystkie rzeczy robione są ręcznie przez kobiety najczęściej i spędzają chyba nad tym większość swojego życia. Utkanie ręcznie bluzki to praca zajmująca od 2-4 miesięcy!!!w zależności od techniki stosowanej przez daną rodzinę/wioskę. Tka się chyba wszytsko: chusty do noszenia dzieci, opaski na głowę, paski, spódniczki. Oczywiście męskie odpowiedniki są też tkane.W zależności od wioski i jej specjalizacji umieszcza się różną symbolikę: np wioska specjalizująca się w uprawie kukurydzy umieści to na swoich strojach. Przewodnik więc pokazywał nam symbole garnków na spódniczkach, fasoli i kurczaków. Mieszkańcy wiosek potrafią po wzorach na ubiorze swtierdzić skąd dana osoba przybywa. Czy kobieta jest zamężna czy jest panną można to poznać po pasku który nosi. Mężczyzna naatomisat będzie nosił ten sam wzór co jego żona na pasku na kołnierzu. Muszę przyznać, że dzięki tak wesołym i kolorowym strojom świat na prawdę jest ciekawszy. Jedną z atrakci okolic Antigui jest wspinaczka na aktywny wulkan Pacaya. Niestety przed naszym przyjazdem wulkan wybuchł, rujnując uprawy kawy i kilkadziesiąt domów. Nie mogliśmy więc wejść na niego z powodu wysokiego zagrożenia następnym wybuchem. Ale co tam wulkanów jest tutaj bardzo dużo (co prawda wejście na jeden z nich cały czas odkładamy)!!!Jedyną negatywną rzeczą w Antigui są dość wysokie ceny. Piwo litrowe kosztuje np 8 USD (w sklepie 2.5 USD). Za każde podanie drinka w pubie restauratorzy doliczają sobie 10% za obsługę. Najtaniej oczywiście jest w lokalnych restauracjach. Kurczaka z dodatkiem ziemniaków, warzyw i tortilli można zjeść za 3 USD (co prawda porcje są jak dla nas za małe, zawsze czuliśy niedosyt). W Antigui można spokojnie spędzić z tydzień (jeśli chce się odwiedzić wszytskie kościoły i muzea, sklepiki z pamiątkami). Jak dla nas jednak to za dużo. O wiele ciekawiej jest poszwędać się po lasach tropikalnych i górach oraz mniejszych miejscowościach.

10 dni w Salvadorze

2010-05-28T15:13:00.001-07:00

Od kilku dni pada i pada, cyklon o imieniu Agata dopadł nas w Salvadorze na plaży El Tunco/El Sunzal.
Deszcz nie był by taki zły gdyby warunki surfingowe były dobre, a te niestety też nam nie sprzyjają. Po prawie tygodniu w El Tunco, które można obejść pięć razy w 20 minut postanowiliśmy że wyruszamy jutro w drogę.
El Sunzal (point break) to idealny spot gdy warunki są dobre, fale są duże ale bardzo grube i wolne. Spot ten jest bardziej polecany dla longbordów. Ze względu na wejście do wody i dotarcie do fal nie polecałbym tego spotu bardzo początkującym. Wszyscy którzy surfowali na point break posiadali znacznie większe umiejętności od moich. Po pewnym czasie zaznajomiłem się ze spotem i zaliczyłem krótką jazdę, jednak warunki się pogorszyły i postanowiliśmy zmykać.
Naszym celem były góry: Sierra Apaneca Ilamatepec, które znajdują się na zachód od stolicy San Salvador. 80 km podróż zajęła nam cały dzień chicken busami, gdyż musieliśmy przesiadać się 3 razy. Był to najgorszy dzień burzy więc cały dzień padało. Deszcze tropikalne są bardzo intensywne: tak jakby cały czas ktoś z góry lał wiadra wody. Zatrzymaliśmy się w Juayua, gdyż chcieliśmy pójść trasą La Ruta de Seite Cascadas (trasa 7 wodospadów) oraz posmakować lokalnych specjałów na lokalnym targu (specjałem miał być królik). Trasa z Sonsonate do Ahuachapan jest jedną z najładniejszych w kraju a to z powodu pięknych widoków na góry, plantacje kawy i bananowce oraz kwiaty, które akurat nie kwitły. Niestety nie było nam dane podziwiać widoków z powodu słabej widoczności. Udało nam się dotrzeć do hostelu przed najgorszą ulewą. Wieczór spędziliśmy przy świeczkach, bo niestety była w przerwa w dostawie prądu. Poznaliśmy jednak kilka ciekawych osób : m.in byłego żołnierza-hippisa z USA, który został wysłany w latach 80-tych przez administracje Reagana do ochrony kanału Panamskiego i opowiedział nam kilka ciekawych historii. W niedziele bardzo chcieliśmy pójść w góry ale okazało się, że burza spowodowała wielkie szkody: połamane drzewa, lawiny błotne, zerwane linie wysokiego napięcia . Właściciel hostelu powiedział, że niestety żadnych wycieczek w góry nie poleca tym bardziej, że ostatniej nocy wskutek ulew zginęły trzy osoby. Nie chcieliśmy siedzieć w hostelu więc postanowiliśmy, że pojedziemy do pobliskiej miejscowości Apaneca. Gdy poszliśmy na autobus okazało się, że droga jest zamknięta i autobusy nie kursują. Wróciliśmy więc do hostelu i po namyśle postanowiliśmy chociaż przejść się 6 km asfaltówką do Muzeum kawy w pobliskiej miejscowości. Po godzinnym spacerze dowiedzieliśmy się, że z powodu pogody jest zamknięte. Naszą ostatnią nadzieją był lokalny targ z jedzeniem. Niestety lokalesi też się zwinęli. Utknęliśmy w niezłej dziurze( na szczęście znalazłam książkę Grocholi w hostelu-po raz pierwszy znalazłam książkę po polsku!). Następnego dnia postanowiliśmy, że czas najwyższy aby pojechać do Gwatemali. Chyba te kilka niepowodzeń nas zniechęciło a poza tym wodospady i wulkany będą jeszcze w Gwatemali (a propos kilka dni temu wybuchł tam jeden z wulkanów: Pacaya).Chicken-busami dojechaliśmy więc do granicy na której dowiedzieliśmy się, że...most został przerwany przez rzekę i przejście jest zamknięte przez następny co najmniej 2 miesiące. Ale oczywiście ludzie przechodzą na drugą stronę... i tak powstał następny mały buisness oferowany przez lokalnych przedsiębiorców. Po rozmowie z urzędnikiem służb granicznych nagle pojawiła się obok nas grupka 5 osób i już się przekrzykują, że oni nas mogą przeprowadzić przez rzekę (woda sięga po szyję ale co tam, dla nich wszystko jest możliwe). Całkowicie zrezygnowani wsiedliśmy do autobusu i pojechaliśmy na drugą granicę. Podróżowaliśmy tak cały dzień i granicy nie przekroczyliśmy. Na szczęście nie padało ale po całym dniu jazdy w przeciągu, hałasie, tłoku i upale byliśmy tak zmęczeni, że jedyne na co mieliśmy ochotę to było łóżko i telewizor. Podczas jazdy bawiliśmy się jednak nieźle bo cały czas pojawiał się nowy sprzedawca jakiegoś artykułu. Zazwyczaj mają oni długą przemowę. Najpierw mówią o pozytywnych cechach produktu, poźniej o jego autoryzacji gdzieś tam a następnie proponują cenę najatrakcyjniejszą na rynku. Całe przedstawienie trwa jakieś 10 minut. Marcin stwierdził, że jakby musiał wybierać co miałby sprzedawać to chyba byłby to: witaminy, bo idą jak woda.
Ahuachapan okazał się następną niezłą dziurą, gdzie gringo nie przybywają często. Byliśmy chyba wielką atrakcją, bo wszyscy zjadali nas wzrokiem. Zostaliśmy tam na noc. Następnego dnia udało nam się przeprawić przez granicę w Las Chinamas. Stamtąd autobusem dojechaliśmy do Gwatemala City, gdzie tylko przesiedliśmy się do następnego autobusu do Antigui.

Surfing El Tunco - Salvador

2010-05-24T21:08:00.000-07:00

Plaża El Tunco definitywnie nie jest plażą dla tych co chcą się opalać. Piasek jest taki czarny że aż się świeci, jednak Salwadorczycy chyba innego nie mają i robią to wszystko co robi się na pięknych piaszczystych plażach. El Tunco zlokalizowane jest na północy Salwadoru koło La Libertad chociaż podobna określa się to jako zachodnia część i jest to mała wieś z barami i kafejkami. W pobliży La Libertad znajdują się mnóstwo spotów, beach breaks, point breaks a wśród nich najsłynniejsza Punta Rocka (world class). Ponieważ my zostajemy w El Tunco mamy do dyspozycji beach break ( z kamieniami) i point break nazywany El Sunzal. Do El sunzal trzeba do wiosłować niezły kawałek, mi zajeło to ok. 15 minut i trzeba dodać że nie miałem żadnych białych fal płynących w moją stronę co jak wiadomo zwalnia. Po dopłynięciu zdałem sobie sprawę że brzeg jest daleko a fale są znacznie większe i szybsze niż myślałem. Nie chcę się znowu powtarzać ale miały co najmniej 3 metry, niestety nie dałem rady zakosztować jazdy na nich ( ale próbowałem). Jutro jest kolejny dzień więc potraktujmy pierwszy jako rozgrzewkę. Odnośnie deski to moje plany się nie powiodły nie mogłem znaleźć używanej deski o rozmiarze 6"8-7, więc skończyło się na wypożyczeniu 6"9 jednak trochę węższej. Wszystkie na sprzedaż to 6 -6"5.

El Sunzal

El Tunco

La Libertad

Dalej niż El Sunzal

El Salvador

2010-05-23T18:01:00.000-07:00

W piątek (21.05) dotarliśmy do stolicy El Salvadoru-San Salvador!Tym razem zrezygnowaliśmy z chicken busa (dzięki Bogu) i pojechaliśmy eksluzywnym autobusem rejsowym: Tica bus. Przejazd z Chichigalpy zajął nam 8 godzin. Najgorsze byy przejcia graniczne. Na granicy z Nicaragui z Hondurasem musielimy zapacić po 6 $ nie wiadomo za co (pewnie łapówka). Natomiast na granicy z Salwadorem oprócz normalnych służb granicznych autobus był kontrolowany przez wydział antynarkotykowy, więc zajęło to trochę czasu. W stolicy zatrzymaliśmy się tylko na noc, bo nie chceliśmy spędzać czasu w zatłoczonym i gorącym mieście. San Salwador jest jednak znacznie bagatszy od innych miast w Nicaragui. Mnóstwo tutaj sieci amerykańskich (podobno ok 30% PKB Salwadoru to przepływy pieniężne z USA od pracujących tam Salwadorczyków) oraz więcej nowych samochodów. Młodzi ludzie się lansują i więcej osób mówi po angielsku. Postanowiliśmy pojechać jednak nad wybrzeże ponownie na surfing.

Matagalpa I góry

2010-05-22T18:31:00.000-07:00

Po jednonocnym pobycie w Masayi, gdzie pochodziliśmy troszkę po tamtejszym bazarze, wyruszyliśmy w drogę do Matagalpy. Droga zajęła nam 4 godziny i jak zwykle była to męcząca podróż z powodu upału głównie. W autobusie poznaliśmy Miguela, z którym pogadałam o polityce i jak to nikt nie lubi tutaj Daniela Ortegi, bo to generalnie złodziej i oportunista. Miguel zadzwonił do swojej córki i ta ugościła nas na lunchem na swoim tarasie z pięknym widokiem na góry. To co nam najbardziej się spodobało w Matagalpie to... chłodniejszy klimat. Miasto samo w sobie nie ma nic ciekawego oprócz Muzeum kawy i bardzo pomocnych mieszkańców. Spędziliśmy więc tam jedną noc (nocleg jak do tej pory znaleźliśmy najtańszy: 180 cordobas (9USD) za 2 osoby w pokoju dwuosobowym o niskim standardzie co prawda) w zasadzie tylko planując co tu zrobić w następny dzień. Matagalpa i cały region słynny jest z plantacji kawy. To tutaj w XIX wieku przybyło mnóstwo imigrantów z Niemiec na zaproszenie władz Nicaragui i założyło kilkanaście plantacji kawy. Dla mnie oczywistym wyborem było zwiedzenie plantacji kawy. Wybraliśmy więc planatacje o nazwie Selva Negra założoną przez Niemca spod Hamburga. Dojechaliśmy do Selva Negra chicken busem (koszt 20 cordobas za 2 osoby, taksówkarz chciał 500 cordobas), poźniej musieliśmy przejść 1,5 kilometra piękną alejką do samej plantacji. Jak się okazało miejsce to jest ogrome. Cała plantacja to okolo 400 ha lasów tropikalnych, pastwisk i samej plantacji kawy. Teren jest podzielony tak jakby na 2 części: turystyczną i samą plantację. Od razu zadziwił nas ...porządek tam panujący (wiadomo...Germans;) i Ordnung muss sein;) oraz trochę zimniejszy klimat. Część turystyczna to kilka budynków w stylu bawarskim oraz restauracja nad jeziorkiem. Wzieliśmy pokój dwuosobowy z łazienką (najtańsza wersja to 35 $ za 2 osoby) i postanowiliśmy w pierwszy dzień zrobić mały trekking po okolicznych górkach. Okazało się, że wcale nie jest to proste zadanie. Po pierwsze bardzo wilgotny klimat męczy bardzo przy jakiejkolwiek wspinaczce. Po drugie lasy tropikalne w tej porze są po prostu śliskie a przy podchodzeniu pod górkę kończy się to kilkoma wypadkami (przy schodzeniu jest jeszcze gorzej). Pochodziliśmy więc trochę i wróciliśmy nieźle zabłoceni i zmęczeni. Wzieliśmy prysznic i...wow...woda była gorąca. Wiadomo Germans;) (nie wiem czy wspominałam ale tutaj po prostu nie ma ciepłej wody w kranach, bo nie jest potrzebna – zbyt gorąco i zimny prysznic jest jedną z kilku rzeczy o których się marzy tutaj non stop, oprócz hamaku). Następnym miłym wątkiem była kolacja: w menu potrawy niemieckie=kapusta, ziemniaki, żeberka;))) Chyba nigdy nie jadłam żeberek ale po mesiącu diety ryżowo-fasolkowo-bananowej oczy mi po prostu zabłysnęly gdy zobaczyłam to danie. Bylo przepyszne. Na drugi dzień wykupiliśmy tour del cafe- czyli wycieczke po plantacji. Okazalo się, że prowadzi ją mąż właścicielki Pan Eddie Kuhl. Wycieczka była bardzo ciekawa. Cała plantacja to jedno małe państwo. Nie tylko hoduje się tutaj kawę lecz również jest to farma organiczna, restauracja podaje tylko potrwy wyprodukowane z lokalnych produktów. Farma wytwarza własną energię elektryczną (słoneczną i hydro). Na stale pracuje na farmie 200 osób, natomiast w czasie zbiorów kawy (październik-listpad) 500 osób. Na plantacji więc znajduje się szkoła podstawowa dla dzieci pracowników, mała klinika i stołówka. Odwiedziliśmy również miejsce gdzie oczyscza się i suszy ziarna kawy (nie wiem jak nazwać to miejsce po polsku: suszarnia?). Pan Eddie pokazał nam również krówki, konie i świnki i obiecał, ze kiedy urodzi się następna krówka to da jej na imię : Edyta (hahahah).Generlnie jestem pod wielkim wrażeniem tego jak cała plantacja działa i bogactwem jej flory i fauny. Cała wycieczka trwała 2 godziny i na pewno warto było przejechać 200 km z południa kraju aby to zobaczyć.Muszę też wspomnieć, że w końcu się wyspaliśmy (dawno nie miałam tylu nieprzespanych nocy w ciągu miesąca co tutaj.

Wyspa Ometepe

2010-05-18T17:47:00.001-07:00

Jest 21:20 piątek (14.05) wieczorem i próbujemy zasnąć w hotelu Costa Azul na plaży Santo Domingo na wyspie Ometepe. Niestety jest bardzo gorąco, wentylator chodzi tak głośno jak ruski czołg i jakieś małe muszki nie chcą się odczepić i brzęczą mi koło ucha. W końcu wyprowadziliśmy się z kampingu Matylda, na którym spędziliśmy 4 tygodnie i gdzie spędziliśmy czas na surfowaniu (ja surfowałam jakieś 3 tygodnie, bo w między czasie przytrafił mi się mały wypadek i nie mogłam chodzić , nie wspominając już o próbach wskakiwania na deskę). Na wyspę dotarliśmy z San Jorge tzw. Lanchą -małą i starą łódką. Wyspa Ometepe powstała przez wypiętrzenie się 2 wulkanów: Conception (około 1600 m) oraz Maderas (1300 ok). Przejeżdżając przez wyspę chicken busem (naszm ulubionym transportem) moglśy podziwiać niesamowite widoki 2 wulkanów oraz lasów bananowych i tropikalnych. Droga była jak to zwykle bywa na wsi w tych rejonach: dziurawa, z wieloma zakrętami i piaskowa, co oznacza mnóstwo kurzu w autobusie. Ale było i tak wesoło. Kierowca wysadził nas w Santo Domingo: miejcowości podobno z przepiękną plażą. Wiadomo, że pojęcie piękna jest jednak bardzo subiektywną rzeczą i w tym momencie całkowicie nie zgodziliśmy się z autorem przewodnika Lonely planet. Plaża nie wywarła na nas wrażenia (tym bardziej, że nasza Matilda była super). Więc rozejrzeliśmy się trochę i stwierdziliśmy, że na pewno nie będziemy siedzieć na plaży. Poszliśmy coś zjeść (coś to znaczy ryż) i poznaliśmy tam lokalesa, który wszytko nam od razu zaproponował: przewodnik od osoby na wulkan 10 USD (przy wjeżdzie na wyspę proponowano nam za 25 Usd od osoby), rowery za 120 cordobas (a nie jak na początku za 200). Więc już wszytsko wiemy. Postanowiliśmy wypożyczyć rowery i zrobić mały tur wyspy. Wstaliśy więc wcześnie rano, zjedliśmy gallo pinto oczywiście i w drogę. Niestety drogi nie są tutaj w najlepszym stanie ale nie zraziło nas to, stwierdziliśmy, że zrobimy mały tour (jakieś 40 km) wokół wulkanu Maderas. Trasa okazała się jednak zbyt ciężka na nasze górale (nie mieliśmy resorów i hamulce były w kiepskim stanie): piaszczysta lub kamienista, wgórę i w dół, droga generalnie powulkaniczna: czyli co zostało po wybuchu wulkanu nie zostało sprzątnięte lub ułożone od wielu lat. W okolicach San Ramon (czyli po 15 km) zrobiliśmy odpoczynek, trochę nam już się a plaży Santo Domingo na wyspie Ometepe, znjdującej się na jeziore Nikaragujskim.kręciło w głowie ale stwierdziliśy, że nie lubimy wracać tą samą trasą więc jedziemy naprzód. Był to jednak mały błąd. Jak później przeczytaliśmy w przewodniku trasa od San Ramon do La Palma jest najgorszą trasa na wyspie. Mijaliśmy różnych gringosów na quadach i pick-upach, a my biedni z wiszącymi do kolan prawie językami prowadziliśmy nasze rowery (pod górkę nie dało inaczej rady). Ale po ponad 6 godzinach dotarliśmy spowrotem do Santo Domingo. Uratowała nas wielka maślana buła, którą kupiliśmy od lokalnego farmera (oczywiście na wyprawę nie wzieliśy jedzenia). Próbowaliśmy po drodze mango i szukaliśmy bananów, ale nie mieliśmy w tym szczęścia po mango były zgniłe a sezon na banany właśnie się skończył. Nagrodą była kąpiel w krystalicznie czystych wodach źródlanych w „kurorcie” Ojo del Agua, gdzie pan nas powitał polkim : Witajcie;)Podobno przyjeżdża tam od czasu do czasu kilku Polaków. Po całym dniu na góralach byliśmy bardzo zmęczenie i stwierdziliśy, że nie damy rady wejść na wulkan (ze względu na moją nogę). Ale w Ameryce Centralnej jest tyle wulkanów, że na pewno będzie jeszcze okazja;))). Następnego dnia wstliśmy więc o 5 rano, wsiedliśmy w chicken busa, później na prom i następnym chicken busem pojechaliśmy do Masayi, gdzie spędziliśy jedną noc i poszperaliśmy trochę wna targu lokalnych artystów.

Relacja z Surfingowego miesiąca w Nikaragui na surfmag.pl

2010-05-18T08:36:00.000-07:00

Na poniższej stronie ukazała się pierwsza relacja z surfingowego pobytu na Południu Nikaragui
surfmag.pl

Wycieczka do Grenady

2010-05-08T13:46:00.000-07:00

Zdjęcia z Grenady kliknij tutaj

Lokalna Kuchnia

2010-05-08T13:14:00.001-07:00

Kuchnia Nicaragui nie zachwycila nas. Generalnie podstawowym daniem jest ryz, fasolka i banany. Na sniadanie jada sie gallo pinto con huevos fritos/revueltos (ryz zmieszany z fasolka)i sadzone jajko/lub jajecznica. Na lunch ponownie serwuje sie ryz z fasolka (najczesciej osobno) do tego mieso i cos przypominajacego nasza surowke z bialej kapusty i smazone platanos (owoc podobny do bananow ale zjadliwy tylko po upieczeniu). Na kolacje hmmm...gallo pinto ponownie ewentualnie jako urozmaicenie dodaje sie mieso lub tortille...i banany. I tak wyglada stadardowe pozywienie mieszkanca Nicaragui chyba, ze pojdzie do jakiegos amerykanskiego fast-fooda na burgera lub kurczaka z frytkami. Nie jada sie duzo chleba (kupilismy kilka razy i bez wyrzutow mozemy stwierdzic ze jest fatalny – najczesciej tostowy), serów, wedlin czy jogurtow. Wybor w supermarkecie jest tak maly, ze w zasadzie jesli gotujemy sami to jemy spaghetti (bo oczywiscie w supermarkecie jest duzo fasolki i ryzu). Liczylismy po cichu na dobra wolowine ale niestety argentynskiej nic nie przebije. Jedyne co mnie tutaj zachwyca to owoce: arbuzy, mango, papaje, melony – po dwuletnim pobycie w Irlandii gdzie nawet marchewka nie smakuje jak prawdziwa marchewka, jestem w niebie gdy zjadam pol arbuza i kilka bananow lub wypijam jakis sok. Probowalismy kilka restauracji (takich z cenami dla gringos) i stwierdzilismy, ze juz lepiej zjesc cos lokalego na markecie niz wydawac duzo wiecej pieniedzy na cos co wcale nie odbiega smakiem od prostego, domowego pozywienia. Mianowicie gdy bylismy w Grenadzie poszlismy na steka. Za kolacje zaplacilismy okolo 18 euro za 2 osoby (oczywiscie nie jest to drogo) z jednym litrowym piwem. Na talerzu dostalismy sredniego steka, z ryzem i fasolka i z odrobina surowki. Bylismy bardzo zawiedzeni gdyz w San Juan na lokalnym markecie za podobne danie (z dodatkiem smazonych bananow i tortilli) oraz za 2 pol-litrowe swiezo wycisniete soki zaplacilismy 5 euro za 2 osoby. Roznica w cenie ogromna ale bardziej smakowalo nam danie u Angelity. Generalnie mozna tutaj spokojnie przezyc za 15 $ dziennie (nocleg plus wyzywienie) gdy:na sniadanie je sie platki z mlekiem i bananami, na lunch jakoms salatke z tunczyka i pomidorow (lub zjada sie cos u Angelity) i na kolacje spaghetti z sosem pomidorowym i innymi drobnymi dodatkami. Alkohol: sa dwa rodzaje piwa i dwa rodzaje rumu. Tona i Victoria kupowana w litrowych butelkach kosztuje w barach 40-50 cordobas (czyli 2 -2,5 $), natomiast rum mozna kupic juz od 80 (4 $) za 750 ml – ale podobno jest fatalny (tzn mozna oslepnac od niego) lub Flor de Cana -rum dobrej jakosci od 130 cordobas (7 $) za 750 ml. Polecamy Flor de Cana zdecydowanie. Typowy mieszkaniec Nicaragui jada rowniez duzo przekasek w ...autobusach. Tutaj autobusy wyjezdzaja tylko wtedy gdy sie zapelnia, a zanim sie zapelnia przez autobus przewija sie 20 handlarzy wszyskiego co tylko mozliwe w tym przeroznych slodkosci, napojow w woreczkach, tortilli z kurczakiem w woreczkach, lodow, orzechow owocow i warzyw. I zawsze cos sprzedaja. My jeszcze jednak nie zdazylismy wszytskiego sprobowac, bo jednak obawiamy sie troche o nasz system trawienny. Stwierdzilismy, ze to chyba wlasnie od tych roznych przekasek kobiety sa tutaj strasznie grube (bo na pewno nie od ryzu i fasolki czy bananow).

Nasze postępy i ryby

2010-04-27T12:14:00.000-07:00

Po kilku dniach ładnych fal nastały dni kiepskie, pojawił się również deszcz na szczęście i nieszczęście. Dzięki deszczowi powietrze zrobiło się przyjemniejsze o poranku i po raz pierwszy udało mi sie przespać prawie całą noc. Wraz z pojawieniem się deszczów pojawiło się więcej owadów, krabów i jedna małpa. Krabów jest tyle że codziennie rano wynosimy pełne wiadro z naszego patio. Te stworzenia są wstanie chodzić po ścianach i nie spadać co oznacza że przedostają się do naszego pokoju i podczas nocy słychać jak stukają, tuptają. Pozostaje się jedynie przyzwyczaić i próbować zasnąć z nadzieją że nie dobiorą się do stóp:). Małpa która się pojawiła przetrwała tylko jedną noc i zmarła. Nadworny rzeźbiarz hostelu Matylda (tak nazywany jest starszy Hombre który wyrzeźbił wszystkie żółwie i inne pierdołki) mówił że to było do przewidzenia, ponieważ małpy zazwyczaj siedzą wysoko na drzewach a ta wisiała bardzo nisko i była smutna. Małpe pochowano.

My cały czas staramy się zrobić 2 sesje surfowania w ciągu dnia niezależnie od tego czy są dobre czy kiepskie warunki. Nawet Edzia się wciągneła i zaczeła łapać zielone fale, koncentruje się na przyzwyczajeniu do prędkości i wskoczeniu na desce. U siebie również zauważyłem postępy oraz czerwono czoło od słońca, wskakiwanie na deske i postawa coraz lepsze. Rady i opinie pobieramy od zaprzyjaźnionych francuzów Gijon i Mathew, którzy są znacznie lepsi od nas:)

Miałem również kilka dłuższych ślizgów, staram się jak najdłużej pływać wzdłuż fali wznoszą się na niej i opadająć. Dużo jeszcze ćwiczenia przedemną:) Mam nadzije żę jak pojawią się lepsze dni będzie lepiej. W każdym razie postępy czuć!!!

Pewnego dnia wybraliśmy sie na łowienie ryb. Taka przyjemność kosztuje około 35 dolarów na godzine, minimum 3 godziny, maksymalna ilość osób to 8. W tych 35 dolarach ma się łódke z 4 wędkami i z dwoma lokalesami którzy wiedzą gdzie płynąć. Łowienie jak łowienie zarzuca się wędke i trzyma a łódka płynie. Po chwili Edzi wędka zaczyna wydawać przyjemny świst ciągnącej się żyłki, po 10 minutach walki i małej pomocy Edzia wyciąga wielką rybe jak na obrazku.

W ciągu 3 godzin nasza 6 złowiła 8 ryb o nazwie Jack Mackrel-czyli jakiś lokalny typ naszej makreli;). Z nadzieją niezłej wyżerki poprosiliśmy Alvaro żeby przygotował nam rybe a w zamian 6 pozostały damy jemu. Alvaro pomaga w hostelu oraz biednym ludzią w swojej rodzinnej miejscowości Rivas. Kilka ryb miał przeznachyć na swoją rodzinę a resztę rozdać biednym. W końcu gringos jakoś się przysłużyli.

Ryba po wypatroszeniu miała kolor czerwono- bordowy. Rozpaliliśmy ognisko na plaży, dodaliśmy czosnek, pieprz i sól i położyliśmy na ognisku. Po kilku minutach spróbowaliśmy i smak był jak by to powiedzieć bardzo intensywny, generalnie im bardziej zesmażona tym lepiej. Możnaby powiedzieć, że filet tej makreli wyglądał jak niezł kawał steka. Byliśmy jednak rozczarowani ale Gijon stwierdził że jest okej i zjadł sporą porcje. Podobno je wszystko.Postanowiliśmy więc zabić ten przedziwny smak butelką lokalnego rumu (a może dwóch). Impreza skończyła się kąpielą w oceanie przy świetle księżyca;)i z mnóstwem przedziwnych stworzeń........hmmm...nice.....

Ok to idziemy zrobić spaghetti. Najpierw jednak po drewno na ogień. Matylda to bardzo ekologiczny hostel:) pa

Deski załatwione

2010-04-24T12:33:00.001-07:00

W końcu dotarliśmy do naszej plaży „playa maderas” zlokalizowanej 15 km na północyny zachód od małego miasteczna San Juan Del Sur.

Manague opuszczaliśmy z zadowoleniem, tam 2 dni i na więcej nikt nie miał ochoty. Z hostelu wzieliśmy taksówkę i pojechaliśmy na terminal autobusowy. Gdy dotarliśmy na miejsce pojawiło się koło naszej taksówki około 5 osób walczących między sobą o nasze plecaki. W trosce o nasze bezpieczeństwo nie mieszaliśmy się w walkę. Zwycięzca zabrał nas do autobusu usadowił na miejscu i zarządał 2 dolary za usługę. Daliśmy jednego i rozstaliśmy się. Po dwóch godzinach jazdy dotralismy do miejscowości Rivas. W Rivas mieliśmy przesiadke i kolejne 30 minut jazdy do San Juan. Gdy siedzieliśmy w Rivas przez nasz autobus przewineło się co najmniej 20 sprzedawców oferujących baterie, ładowarki, owoce, tortile, desery lodowe, wode, grzebienie i jakieś dziwne obrazki. Gość z obrazkami walnął przemowe i sprzedał najwięcej.

W porównaniu do Managui, San Juan jest bardzo spokojne i przyjemne dużo tutaj hosteli i troche za dużo turystów. Postanowilśmy jak najszybciej opuścic to miejsce i udać się na plaże. Na plażę można dostać się jedynie jeepami lub spadachronem. Wybraliśmy niestety jeepa ze względu na ilość plecaków:) Po 30 minutach dotarliśmy na Plażę Maderas. Była godzina 17 a my byliśmy zmęczenie po całej podrózy, postanowilśmy zostać w hostelu „ Los Tres Hermanos” zlokalizowany zaraz przy plaży. Noc kosztuje 7 dolarów od osoby, w pokoju znajdowały się dwa łożka i nic więcej. Walneliśmy zimne piwo i zasneliśmy.

Wstaliśmy około 5 rano jak zwykle po przyjedzie tutaj. To co jest najpiękniejsze w Los Tres hermanos to widok z okna na ocean. Ponieważ cały czas jesteśmy bez desek więc wyruszamy z tres hermanos znaleść miejsce gdzie byśmy mogli zostać na dłużej. Idziemy plażą jakieś 30 minut i docieramy do campinugu Matilda. Matilda to jak oaza kilka domków pośród drzew z hamakami i różnymi dziwnymi ozodobami. Matilda jest prowadzona prze miłego Antoniego który uwielbia poezję i zwierzęta. Mamy tutaj dwa duże psiaki nazwane imionami pary prezydenckiej Nikaragui: Daniel i Rosalia, małego Arnolda, kilka kotów, małych krabów, i dziwnego stwora który wydaje dzwieki nocami, nikt go nie widział jak dotąd i jest nazywany „crazy shit animal”.

Antonio zaoferował nam domek z hamakiem za 25 dolarów za noc lub jeśli zostaniemy na miesiąc to 15 dolarów za noc. Nocleg jest więc trzeba zorganizować deski surfinowe. Wybieramy się więc do San Juan. Ceny desek są jednak nie tak dobre jak ceny noclegów. Używana deska spidera 7”4 kosztowała 380 dolarów oczywiście z możliwością negocjacji. Średno każdy wynajmuje deske nie ważne jaką na 2 tygodnie za 210 dolarów. Po odwiedzeniu wszystkich sklepów surfingowych udaje nam się dogadać żę weżmiemy 2 deski za 300 dolarów na miesiąc z możliwością wymiany, zamiany kiedy tylko będziemy chcieli. Bierzemy jednego Bic 7”6 dedykowanego dla Edzi a dla mnie7”2 Southpoint. Jak dotąd pływałem na 7”10 więc byłem sam ciekaw jak to będzie.

I czy wogóle uda mi się wskoczyć na nią:)

Playa Maderas to Beach break – fale załamują sie na piaskowym dnie, co jest idealne dla uczących się.

Najlepsze warunki panują podczas przypływu czyli w godzinach porannych 6-10 i popoludniowych czyli 15-18. Praktycznie cały dzień można surfować, tak jak to robi 4 localnych dzieciaków zamiast chodzić do szkoły surfują całymi dniami.

Los Tres hermanos - Hostel

Pyszna wołowina

W koncu jestesmy w san Juan del Sur

2010-04-17T14:02:00.000-07:00

PO małym opóźnieniu związanym z plecakiem Marcina, wyruszyliśmy do San Juan w piątek rano. Oczywiście chickenbusem: pełnym, głośnym z karaibską muzyką w tle. Po drodze przewinęło się mnóstwo sprzedawców oferującychc bardo przedziwne rzeczy: od jedzenia po kurde jakieś zwoje słomy (my gringosi nie mamy pojęcia co to jest oczywiście). Autobus jakoś dokulał się do Rivas i poźniej mieliśmy przesiadkę do San Juan, które jest bardzo sympatycznym miastem turystycznym. Postanowiliśmy jednak zamieszkać gdzieś bliżej oceanu (W San Juan nie da się uprawiać surfingu, gdyż położone jest w zatoce) i pojechaliśmy busem do Playa Maderas - podobno surfingowego raju Nicaragui. Jechaliśmy z pół godziny w kurzu i upale, spoceni (do tego trzeba się chyba przyzwyczaić, spocony jesteś cały czas, nawet gdy leżysz w hamaku czy siedzisz w kafejce z wiatrakami, po prostu tak juz tutaj jest). Dotarliśmy do naprawdę odludnej plaży tzn. prawie zupełnie nie zagospodarowanej. Sti tam tylko jeden hostel : zbity z desek i co tam znalazł jeszcze właściciel różnych przedziwnych części. Postanowiliśmy zostać tam na jedną noc, żeby poznać trochę teren. W wodzie mnóstwo surferów i tych bardzo dobrych i ku mojej radości początkujących. Fale były dość duże ale myśle, że bedą tutaj również takie 1,5 metrowe dla mnie (Marcin pewnie poradzie sobie na tych większych).noc zapadła już o 18:30 więc o 19.30 już słodko spaliśmy (cał czas jetlag i upał nas wykańcza). Dziś jednak znależliśmy perfect camping: mamy przytulny pokoik z łazienką, hamaki na patio i szwędające się dookoła małe kraby;))))20 metrow do Plaży Matilda;)Idealnie. Zostajemy tutaj na miesiąc. Za chwilę wypożyczamy deski surfingowe i miejmy nadzieje zaliczymy pierwsze fale;)))

Managua

2010-04-15T10:27:00.000-07:00

Do Managui dotarliśmy wczoraj wieczorem. Pierwsze co uderza to przyjemna gorączka, która po dwóch minutach powoduje że jesteś mokry i tak już chyba pozostanie do końca. Po 20 minutach czekania na bagaż okazało się że mój plecak z spodenkami, koszulkami i majtkami został w Amsterdamie. W związku z tym musimy zostać w Managui na dwa noclegi w tych samych długich dżinsach tej samej koszulce itp:)

Wybraliśmy się dziś na miasto o godzinie 8 rano, wiadomo mały jet lag. W hostelu spotkaliśmy parę belgijską która już podróżuje od roku i zamierzają zostać kolejne pół. Więc koledzy koleżanki śmiało w drogę:) Kasztan ciebie mam tutaj na myśli.

Managua to fatalne miasto jak dotąd, taksówkarze straszą nas że wszędzie niebezpiecznie i że wszędzie należy poruszać się taksówkami. Pewnie w tym dużo prawdy ale każdy z nich to niezły biznesmen.
Dzięki papieżowi wszyscy są bardziej mili dla nas.

Do usłyszenia.

Pierwszy spot

2010-03-29T13:03:00.000-07:00

Kariera w obecnej firmie zakończona, bilety zarezerwowane na 14 kwietnia, więc najbliższe dni będziemy spędzać na planowaniu.
Podczas naszej kilkumiesięcznej podróży zamierzamy odwiedzić Nikaraguę, Salvador, Gwatemalę, Belize, Panamę, Kostarykę, Kolumbię i zakończyć wyjazd zjazdami na rowerach w Ekwadorze.
Głównym celem wyprawy jest doskonalenie umiejętności surfingowych i aktywne spędzanie czasu. Nasza przygoda z surfingiem zaczęła się 2 lata temu podczas 4 miesięcznej podróży do Ameryki Południowej. Właśnie tam w Brazylii zasmakowaliśmy fal :).
Od tamtej pory nie potrafiliśmy się rozstać z deskami . Przeprowadziliśmy się do Irlandii gdzie mogliśmy kontynuować i doskonalić nasze umiejętności w zimnych wodach Oceanu Atlantyckiego. Niektórzy twierdzą że Irlandia to jedno z najlepszych miejsc na surfing w Europie. Pewnie i tak jest jak się weźmie pod uwagę ilość krajów europejskich gdzie można uprawiać ten sport :)
Osobiście bardziej do mnie przemawiały Francja i Portugalia, prawdopodobnie ze względu na pogodę. Zasadniczą przewagą Irlandii jest ilość surferów wodzie. Oznacza to że podczas zimy plaże będziesz dzielić pomiędzy siebie i kaczki.
Tak więc po dwóch latach surfingu w zimnych wodach Irlandii planujemy nasz pierwszy surfingowy spot w Ameryce Centralnej.
Nie jest to takie łatwe jak by się mogło wydawać, w każdym razie bardzo ekscytujące. Zastanawialiśmy się nad dwoma miejscami:

El Sunzal w Salvadorze

lub plaża Maderas w Nikaragui

ta ostatnia jednak wygrała ze względu na kolor piasku: co będzie miało spore znaczenie dla Edzi:)
Ponieważ jesteśmy cały czas początkującymi surferami dlatego szukamy tak zwanych beach break czyli plaż gdzie fale załamują się na piasku.

Jeśli ktoś z was ma jakąś propozycję, poradę jaki spot warto było by odwiedzić proszę o kontakt z nami.

wymówienie

2010-03-18T16:04:00.000-07:00

decyzja podjęta lecimy na surfing!!! Jak to bywa w takich przypadkach jedyną opcją otrzymania kikumiesięcznego urlopu jest złożenie wymówienia z pracy co w dobie globalnego kryzysu wydaje się co niektórym mało rozsądne.

Wkrótce zaczynamy

2010-02-08T04:03:00.000-08:00

Witam!

Blog ten będzie poświęcony podróży wzdłuż wybrzeża Ameryki Środkowej, podczas której skupimy się na doskonaleniu surfingu oraz dj - owaniu.

Jeśli macie jakiś pomysł, godny polecenia spot lub miejsce gdzie warto zorganizować imprezę, prosimy o kontakt.

surfpassionblog@gmail.com